จินซุ่ยยิ้มบางๆ: "พวกเธอพูดเสร็จหรือยัง?"
ผู้คนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างพากันงุนงงไม่เข้าใจ
เฉินจือชิงคนนี้ยังยิ้มออกได้อีกหรือ?
หรือว่านางฟังที่พวกเขาพูดแล้ว ตั้งใจจะกลับไปปรนนิบัติพ่อแม่ตระกูลเว่ยทั้งสอง?
ไม่น่าเป็นไปได้ เฉินจือชิงเป็นคนเมือง หูเบาขนาดนั้นเลยหรือ?
จินซุ่ยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ขัดจังหวะการคาดเดาของพวกเขา
"พูดเสร็จแล้วฉันก็กลับไปกินข้าวละ คุยกับพวกเธอมานาน ฟ้ามืดแล้วด้วย"
นางแสดงท่าทีไม่ใส่ใจ ราวกับกำลังพูดคุยกับคนกลุ่มนี้จริงๆ
เมื่อเห็นเฉินจินซุ่ยเป็นเช่นนี้ ซ่งเหม่ยหัวจึงไม่พูดอะไร
ตั้งแต่จินซุ่ยเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางก็รู้ว่าคนผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก
อย่างไรเสียคำพูดของนางก็ส่งถึงแล้ว กลับไปรายงานงานได้
ส่วนจินซุ่ย หากนางไม่กลับไป นั่นคือสิ่งที่ซ่งเหม่ยหัวปรารถนายิ่งนัก!
คนอื่นๆ ส่วนใหญ่ก็แค่อยู่ดูเรื่องสนุก
แต่ฉินซู่ซู่นั้นคิดจับทุกโอกาสเพื่อไล่จินซุ่ยออกไปจริงๆ
นางใช้ศอกสะกิดอวังต้าจวนที่อยู่ข้างๆ
หากเป็นเมื่อก่อน อวังต้าจวนคงกระโดดออกมาประณามจินซุ่ย ทำให้นางอับอายไปนานแล้ว
แต่สถานการณ์ตอนนี้ต่างจากเมื่อก่อน
อวังต้าจวนเพิ่งจะก้าวออกมาตามสัญชาตญาณ ก็คิดถึงความเจ็บปวดที่ถูกจินซุ่ยเตะปลิวชนกำแพงขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน
อวังต้าจวนรีบหดขากลับทันที ตัดสินใจเป็นนกกระทาเงียบๆ
นางสงบเสงี่ยมเป็นอย่างยิ่ง ไม่ได้กล่าวร้ายเฉินจือชิงแม้แต่คำเดียว
เฉินจือชิงจะได้ไม่ลงไม้ลงมือกับนางอีก!
ฉินซู่ซู่เห็นท่าทางขี้ขลาดของอวังต้าจวนแล้วก็แค้นใจขึ้นมา
เวลานี้มีคนมากมาย รวมถึงปัญญาชนหนุ่มอีกหลายคน นางไม่เชื่อว่าเฉินจินซุ่ยจะกล้าลงมือกับนาง!