น้ำยาปรับปรุงยีนส์รสชาติไม่ดีเลย
จินซุ่ยต้องบีบจมูกกลั้นใจดื่มจนหมดหลอด
ไม่นานนัก มือของนางก็ไม่เจ็บ เอวก็ไม่ปวดเมื่อย อีกทั้งยังรู้สึกว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง
จินซุ่ยลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย
ได้ยินเสียงกระดูกกระทบกันดังกรุบกราบ
ตามมาด้วยความผ่อนคลายทั่วทั้งร่าง
นางรู้สึกสบายตัว จึงกลับไปนอนบนเตียงต่อ
กลางดึกได้ยินเสียงเปิดประตูปิดประตูดังไม่ขาด
วันรุ่งขึ้น ตอนที่จินซุ่ยตื่นนอน เหล่าปัญญาชนคนอื่นๆ ยังคงหลับอยู่
ในอากาศลอยอวลไปด้วยกลิ่นเหม็นจางๆ
นางเดินไปเข้าห้องน้ำ พอเปิดประตูห้องน้ำออก
"แหวะ"
จินซุ่ยถูกกลิ่นเหม็นอบจนอาเจียนออกมาทันที
นางรีบปิดประตูแล้วเดินหนีไปให้ไกล
อวังต้าจวนเดินโซซัดโซเซเข้ามา เธอเดินชนเข้ากับจินซุ่ยพอดี
อวังต้าจวนร้องอุทานเสียงหลง แล้วก็ยืนไม่อยู่ทรุดลงนั่งกับพื้นทั้งอย่างนั้น
จินซุ่ยเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าอวังต้าจวนดูโทรมมากเพียงใด
อวังต้าจวนใช้มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างหนึ่งชี้ไปที่จินซุ่ย ดูเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สีหน้ากลับเปลี่ยนไปทันที
นางรีบลุกขึ้นวิ่งตรงเข้าห้องน้ำ
จินซุ่ยไม่ทันได้ห้ามปราม
นางคิดจะเตือนอวังต้าจวนว่าห้องน้ำกลิ่นแรงมาก
แต่กลับได้ยินเสียงดัง "เปรอะ..."
กลิ่นที่ยิ่งแรงกว่าเดิมลอยเข้าจมูกจินซุ่ย
จินซุ่ยรีบปิดจมูกวิ่งหนี
ช่างเถอะ นางรู้แล้วว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้
ส้วมหลุมแบบชนบท บวกกับกลิ่นคนท้องเสีย ช่างสุดยอดจริงๆ!
จินซุ่ยไปตักน้ำล้างหน้า
พอเตรียมตัวเสร็จ เหล่าปัญญาชนก็ตื่นกันมาทีละคน
เพียงแต่ปัญญาชนทั้งหมด ยกเว้นจินซุ่ยแล้ว ต่างมีสีหน้าซีดเซียว ดูโทรมเหมือนอวังต้าจวน