จินซุ่ยกลับมาถึงบ้านของหมู่บ้านปัญญาชนตอนที่ฉินซู่ซู่กับหลิวหยางยังไม่กลับมา
ข้างบ้านของหมู่บ้านปัญญาชนครึกครื้นมาก
หัวหน้ากองพลสั่งคนให้เริ่มสร้างบ้านแล้ว
ฟางชิงแยกข้าวของฉินซู่ซู่กับหลิวหยางออกไว้
ปัญญาชนคนอื่น ๆ กินข้าวไปพลางคุยไปพลาง
“นี่มันอะไรกัน บ้านของหมู่บ้านปัญญาชนจะขยายเหรอ? ไม่เห็นได้ยินหัวหน้ากองพลพูดมาก่อนเลย”
หัวหน้าบ้านของหมู่บ้านปัญญาชนชื่อเฉินลี่ส่ายหน้า “พรุ่งนี้ฉันจะไปถามหัวหน้ากองพลดู”
เฉินลี่เป็นปัญญาชนที่มาพร้อมกับฟางชิง พวกเขามาอยู่ห้าปีแล้ว ยังไม่มีวี่แววจะได้กลับเมือง
ทั้งคู่รู้สึกเห็นใจกันและกัน อยากจะจับคู่ใช้ชีวิตด้วยกัน
แต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากก่อน
วันนี้ฟางชิงกลับมาทำข้าวก่อน เรื่องการก่อสร้างข้างบ้านเธอไปสืบถามมาแล้ว
ฟางชิงมองจินซุ่ยแวบหนึ่ง
เธอเคารพเฉินจือชิง
ถ้าเฉินจือชิงอยากพูดก็พูดเอง ถ้าไม่อยากพูดเธอก็ไม่ถาม
ปัญญาชนรู้ในไม่ช้า จินซุ่ยก็ไม่คิดปิดบังอะไร
เธอพูดตรง ๆ ว่า “ฉันขอหัวหน้ากองพลสร้างบ้านข้าง ๆ ไว้หนึ่งหลัง พอบ้านสร้างเสร็จฉันจะย้ายไปอยู่ที่นั่น”
“เฮ้อ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉินจือชิงไม่ชอบฉัน อยู่ห้องเดียวกับเธอต่อ พูดจริง ๆ ฉันกลัวนิดหน่อย”
การแสดงของฉินซู่ซู่วันนี้ทำให้คนประหลาดใจจริง ๆ
จินซุ่ยไม่ต้องหาเหตุผลแม้แต่น้อย!
เมื่อกี้ที่ฉินซู่ซู่พูด ทุกคนได้ยินหมด
ฉินซู่ซู่พูดออกมาชัดเจน รู้ทั้งรู้ว่าตระกูลเว่ยเป็นดั่งถ้ำเสือ แต่ก็ยังคะยั้นคะยอให้เฉินจือชิงกลับไป