เมื่อฮั่วเซี่ยงวี่พูดจบ รอบด้านเงียบกริบราวกับไร้ซึ่งลมหายใจ
สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องที่ฉินซู่ซู่ท่ามกลางผู้คน
ผู้คนที่เคยอยู่รายรอบฉินซู่ซู่ต่างพากันถอยห่างในพริบตา
รอบตัวฉินซู่ซู่ราวกับเกิดสุญญากาศ ยิ่งทำให้หล่อนโดดเด่นขึ้นมา
ฉินซู่ซู่มิใช่คนโง่เขลา นางเอ่ยปากทั้งน้ำตาคลอเบ้า "คุณลู่ นี่ท่านพูดเหลวไหลอะไรกัน? ข้าจะทำเรื่องเช่นนั้นได้อย่างไร!"
"ข้ารู้ว่าท่านไม่ชอบข้า ครั้นอยู่บ้านของหมู่บ้านปัญญาชนท่านก็ใส่ร้ายป้ายสีข้า เวลานี้ข้าเลิกเกาะแกะท่านนานแล้ว เหตุใดท่านยังไม่ยอมปล่อยข้าไป?"
"เพียงเพราะข้าเคยรักท่านหมดใจ ท่านก็คิดจะทำร้ายข้าอย่างอุกอาจเช่นนี้หรือ?"
"ข้าทำผิดอันใดกัน? ท่านถึงได้ปฏิบัติต่อข้าเช่นนี้!"
"ท่านพูดมาสิ!"
ฉินซู่ซู่ร่ำไห้คร่ำครวญราวกับถูกกลั่นแกล้งอย่างใหญ่หลวง
เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนี้ หลายคนเริ่มคลางแคลงใจ
บางคนเอ่ยขึ้น "คุณฮั่ว ท่านคิดไปเองตอนมึนหัวหรือไม่?"
"คุณฉินดูไม่น่าเป็นคนเช่นนั้นเลย"
ฮั่วเซี่ยงวี่ตอบอย่างหนักแน่น "ข้าจำไม่ผิด คน ๆ นั้นคือนาง"
"ฉินซู่ซู่ เจ้าบอกว่าไม่ใช่เจ้า เช่นนั้นจงอธิบายหน่อย เหตุใดเสื้อผ้าของเจ้าบัดนี้ยังไม่เรียบร้อย?"
ฉินซู่ซู่ก้มมองตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ที่แท้ก่อนหน้านี้ฮั่วเซี่ยงวี่ผลักนางออกแล้วก็วิ่งหนีไป ตอนนั้นนางถอดเสื้อผ้าเกือบหมดแล้ว ทำได้เพียงรีบสวมเสื้อคลุมแล้ววิ่งไล่ตามฮั่วเซี่ยงวี่