พ่อเว่ยถูกตำรวจพาตัวไป
แม่เว่ยร้องไห้ร่ำไร เอาแต่บอกว่าต่อไปนางจะอยู่อย่างไร
คำพูดเหล่านี้หัวหน้ากองพลฟังจนหนวกหูแล้ว
ก็ไม่เห็นแม่เว่ยจะเป็นอะไรจริงๆ สักอย่าง
หัวหน้ากองพลถอนหายใจเฮือกใหญ่
โอ้ย เกียรติยศกองพลดีเด่นของเขาคราวนี้คงไม่ได้จริงๆ แล้ว!
ถึงจะยังไม่รู้ว่าเว่ยกั๋วชางทำความผิดอะไร แต่จากท่าทีของคุณตำรวจก็เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องเล็ก
"ต่างคนต่างกลับไปเถอะ"
หัวหน้ากองพลเดินไพล่หลังกลับบ้าน เงาร่างดูเหมือนจะงอเล็กน้อย
จินซุ่ยไว้อาลัยให้หัวหน้ากองพลสองวินาที
เมื่อความผิดของพ่อเว่ยแพร่สะพัดไป หัวหน้ากองพลคงโกรธแค้นตระกูลเว่ยจนแทบอยากกัดฟัน!
บรรดาปัญญาชนกลับมาถึงบ้านของหมู่บ้านปัญญาชน ฟ้ามืดสนิทแล้ว
กลับเข้าบ้านก็พบว่าวันนี้ถึงคราวฉินซู่ซู่ทำอาหาร แต่เตาไฟเย็นเฉียบ ยังไม่ทันก่อไฟด้วยซ้ำ
สืบดูจึงรู้ว่าฉินซู่ซู่กำลังร้องไห้อยู่ในห้องของเด็กสาว ขณะที่ห้องของเด็กหนุ่ม หลิวหยางกับลู่จี้อานกำลังด่ากันอยู่
หลิวหยางไม่รักษาหน้าอีกต่อไป ตะคอกใส่ลู่จี้อาน "แกก็เป็นหมาที่ฮั่วเซี่ยงวี่เลี้ยงไว้ ชัด ๆ ว่าเขาเป็นคนใส่ร้ายคุณฉิน ไม่เพียงไม่ขอโทษสำนึกผิด ยังส่งแกมาเห่าอีก!"
ลู่จี้อานโกรธจนแทบระเบิด "พี่ฮั่วจำเป็นต้องใส่ร้ายฉินซู่ซู่ด้วยเหรอ? ข้าเห็นแกเป็นบ้าไปแล้ว!"
"ใครๆ ก็รู้ว่าฉินซู่ซู่หน้าด้านไม่รู้จักอาย เกาะติดพี่ฮั่วไม่เลิก"
"วันนี้ข้าไม่เห็นนางขึ้นเขา แต่ข้าเห็นนางกลับพร้อมกับแก แล้วคนที่กลับถึงบ้านมีแต่แกคนเดียว"