จินซุ่ยเงยหน้าขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ มองข้ามกำแพงที่ไม่สูงนักไปปะทะกับสายตาของฉินซู่ซู่พอดี
ฉินซู่ซู่ปิดประตูอย่างแรง หัวใจเต้นระรัว
ฟ้ามืดขนาดนี้ เฉินจินซุ่ยคงไม่เห็นนางใช่ไหม?
แต่คิดไปคิดมา นางก็แค่มองไปสองสามตาเท่านั้น
นางไม่ได้ทำอะไร เฉินจินซุ่ยไม่มีข้ออ้างจะมาทำร้ายนางอีก!
นางไม่ต้องกลัวอะไรเลย!
คิดถึงตรงนี้ ฉินซู่ซู่ก็เปิดช่องประตูออกมา
มองเข้าไปก็เห็นภาพฮั่วเซี่ยงวี่กับเฉินจินซุ่ยคุยกันอย่างถูกคอ
ฉากนี้แทงตาฉินซู่ซู่ลึกถึงทรวง
ฉินซู่ซู่รู้มาตั้งแต่เด็ก
หากนางไม่ไขว่คว้าด้วยตัวเอง นางจะไม่ได้อะไรเลย!
...
จินซุ่ยกลับมาจากเมืองหลวงได้สองวันแล้ว
สองวันนี้กองกำลังแม่น้ำแดงสงบราบเรียบ
ความสงบนี้ทำให้จินซุ่ยสงสัยอย่างมาก หลิวสยงลงเอยอย่างไร เอ่ยถึงพ่อเว่ยหรือไม่?
หลังเลิกเรียน จินซุ่ยพูดกับฟางชิง: "สหายฟาง ฉันจะไปไปรษณีย์ เธอจะกลับก่อนหรือว่า?"
ฟางชิงยิ้ม "พอดีเลย สบู่ของฉันหมดพอดี ต้องไปซื้อที่ห้างสหกรณ์สักก้อน"
"สหายเฉินไปไปรษณีย์เถอะ ฉันรอที่ห้างสหกรณ์"
"ได้"
จินซุ่ยก้าวขาขึ้นคร่อมจักรยาน ปั่นตรงไปยังไปรษณีย์ทันที
ช่วงนี้พนักงานไปรษณีย์ใกล้เลิกงานแล้ว
คนไม่มาก จินซุ่ยไม่ต้องต่อคิวก็โทรศัพท์ได้
นางโทรไปยังสถานีตำรวจเมืองหลวง
สายติด จินซุ่ยพูดก่อน: "สวัสดี ฉันเฉินจินซุ่ย อยากหาสหายจ้าวหยุน"
จ้าวหยุน คือตำรวจที่ทำบันทึกปากคำให้นางสองครั้ง และรู้เรื่องคดีของย่าหยากับหลิวสยงเป็นอย่างดี