แม่เว่ยกุมหน้าอก เจ็บแปลบจนตัวโยน
จินซุ่ยเพิ่งตั้งใจจัดการจุดที่ไม่อาจให้ใครเห็นพวกนี้ของนาง
แม่เว่ยมีทุกข์มิอาจเอื้อนเอ่ย แม่เว่ยฟ้องเว่ยเจี้ยนเฉิงทั้งน้ำตา
"ยายเฒ่าชะตาขมขื่นนัก ลูกรองเพิ่งตาย เมียลูกรองก็กล้าตบตีแม่ผัวแล้ว"
"ข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปยังจะมีความหมายอันใดอีก! เจี้ยนกั๋วเอ๋ย เจ้าพาแม่เฒ่าไปด้วยเถิด..."
เว่ยเจี้ยนเฉิงรีบกล่าว "แม่ ท่านพูดเหลวไหลอันใด น้องสองจากไปแล้ว ยังมีข้าอยู่ บุตรชายจะไม่ยอมให้ใครรังแกท่านหรอก"
เว่ยเจี้ยนเฉิงหันกลับมาก็ดุด่าจินซุ่ย
"เฉินจินซุ่ย เจ้ายิ่งนัก! พ่อแม่เจ้าสอนเจ้ามาเช่นนี้หรือ สอนให้เจ้าขัดขืนผู้อาวุโส ทำร้ายพ่อผัวแม่ผัว!"
ซ่งเหม่ยหัวเสริม "ใช่แล้วน้องสะใภ้ นี่ถ้าลือออกไป คนในหมู่บ้านถ่มน้ำลายคนละคำยังท่วมตายเจ้าได้เลย"
"ขอโทษแม่เดี๋ยวนี้!" เว่ยเจี้ยนเฉิงออกคำสั่งทันที
จินซุ่ยฟังแล้วขำ
นางกลั้นจนหน้าแดงก่ำ ดวงตาแดงก่ำกล่าวว่า "สามีข้าตายแล้ว ลูกก็ไม่มีแล้ว ในโลกนี้ข้าไม่มีใครให้ห่วงใยอีกแล้ว ข้าไม่สนว่าคนอื่นจะมองข้าอย่างไร!"
"พวกเจ้าฟังให้ดี เฉินจินซุ่ยที่เคยซื่อ ๆ ทื่อ ๆ คนนั้นตายไปแล้ว ตอนนี้ใครทำให้ข้าไม่เป็นสุข ข้าก็จะทำให้ทั้งบ้านเขาไม่เป็นสุข!"
คนบ้านเว่ยมองดู
นี่คงไม่ใช่ถูกกระตุ้นเกินไปจนนิสัยเปลี่ยนไปมากหรอกนะ?
หรือเป็นเพราะเสียสามีแล้วซ้ำเสียลูกอีก มาบีบให้คนซื่อ ๆ กลายเป็นบ้า?
ตอนนี้เฉินจินซุ่ยอารมณ์ตื่นเต้นชัดเจน พวกเขาจึงเลิกคิดหาเรื่องต่อไปชั่วคราว
อย่าได้ถึงกับทำให้คนกลายเป็นบ้าจริง ทำเรื่องเกินเยียวยาออกมา
เพราะเมื่อกี้เฉินจินซุ่ยยังจะตายไปพร้อมกับแม่เว่ยเลยนะ!
เว่ยเจี้ยนเฉิงและพ่อเว่ยสบตากัน ทิ้งคำไว้ "เจ้านี่มันหญิงร้ายชัด ๆ!"
เขาดูโกรธจัด พาซ่งเหม่ยหัวสาวเท้าก้าวใหญ่จากไป
พ่อเว่ยก็ส่ายหัวให้จินซุ่ย ผิดหวังในสิ่งที่นางเป็นกล่าว "เจ้านี่ อย่างไรก็ตีแม่เจ้าไม่ได้นะ นี่พ่อเองยังลำบากที่จะเป็นฝ่ายเจ้าแล้ว"
เขาพยุงแม่เว่ยไป ยังแสดงสีหน้าจนปัญญาต่อจินซุ่ย
คนไม่รู้เรื่องคงนึกว่านี่คือพ่อผัวที่ใจดีมีเมตตาจริง!
จินซุ่ยพูดไม่ออก
กระสอบยังเสแสร้งไม่เก่งเท่าเขา
พ่อเว่ยนี้ภายนอกทำเป็นคนดีเรียบร้อย งานแปดเปื้อนเหนื่อยยาก เรื่องออกนำบุกฝ่า ล้วนให้แม่เว่ยออกหน้า
เขาเพียงแต่ต้องหนุนหลังพูดยุยงไม่กี่คำ แม่เว่ยที่ไม่มีสมองก็ฮึกเหิมไปทำแล้ว
กลับยิ่งขับให้พ่อเว่ยเหมือนดอกบัวขาว
สามีขยะของร่างเดิมก็ได้ถ่ายทอดวิชาจากพ่อเว่ยมาอย่างดี
ในความทรงจำของร่างเดิม คนที่ทุบตีด่าเว่ยลี่ล้วนเป็นซ่งเหม่ยหัว
เว่ยเจี้ยนเฉิงเพียงนาน ๆ ครั้งแสดงท่าทีไม่ชอบเว่ยลี่ แล้วพูดคลุมเครือไม่กี่ประโยคทำนองว่าเว่ยลี่โตกว่าน้อง ๆ รังแกน้องไม่ได้
ซ่งเหม่ยหัวก็คิดว่าเว่ยลี่สมเป็นสายเลือดของเว่ยผู้พี่จริง ๆ ไม่น่าชอบเหมือนกัน ยังกล้ารังแกน้อง สมควรตี!
เรื่องน่าเศร้าของเว่ยลี่ เว่ยเจี้ยนเฉิงอยู่เบื้องหลังออกแรงไปไม่น้อย
แม้แต่พ่อม่ายที่ติดนิสัยทำร้ายในบ้านนั่นยังเป็นเขาที่ 'ไม่ตั้งใจ' เอ่ยกับแม่เว่ย
ต้องรู้ว่าเว่ยผู้พี่ก็ตายเพราะช่วยน้องชายสกัดมีด
แน่นอน นี่คือคำที่หนุ่มขยะพูดกับพ่อแม่บ้านเว่ย
พี่ชายตายเพราะเขา ดังนั้นเขาจึงสงสารพี่สะใภ้ ต้องการดูแลเมียกับลูกแทนพี่ชาย
จินซุ่ยยังกังขาต่อเรื่องนี้
ไม่ว่าเว่ยผู้พี่จะสมัครใจสกัดมีดให้หนุ่มขยะ หรือถูกหนุ่มขยะผลักออกไปสกัดมีด
นี่ล้วนเป็นเรื่องของตระกูลเว่ยเก่า
จินซุ่ยไม่คิดจะยุ่งมาก
บางทีในภายหน้าเว่ยลี่อาจสืบสวนความจริงได้กระจ่าง
ตอนนี้จินซุ่ยแค่อยากไปจากบ้านเว่ย ไปใช้ชีวิตน้อย ๆ ของนาง
ภารกิจของนางคือสิ้นอายุขัยตามธรรมชาติ การแก้แค้นแทนร่างเดิมนับเป็นเรื่องพลอยได้
ดึกสงัดคนเงียบ หลังจากคนบ้านเว่ยหลับกันหมดแล้ว
จินซุ่ยเคาะเรียกระบบ
"สิบเอ็ด สแกนบ้านเว่ยดูที ทำจุดที่มีเงินมีอาหารทั้งหมดออกมาให้หน่อยได้ไหม"
[ได้]
สิบเอ็ดทำงานเร็วมาก
ไม่กี่นาทีต่อมา จินซุ่ยย่องมายังหน้าต่างของพ่อเว่ยและแม่เว่ย
"อยู่ตรงนี้ก็เก็บสิ่งของเข้ามิติได้เลยหรือ"
สิบเอ็ด: [ผู้อาศัย ตอนนี้ระดับมิติของคุณยังต่ำ ถ้าทำเองต้องสัมผัสสิ่งของจึงจะเก็บเข้ามิติได้ ถ้าให้ระบบนี้ช่วย ต้องอยู่ในรัศมีห้าเมตร]
จินซุ่ยเอ่ยออกมาเลย "ดี ๆ ๆ ลำบากสิบเอ็ดแล้ว ถ้าไม่มีเจ้าข้าจะทำอย่างไรได้นะ!"
สิบเอ็ดคึกคักขึ้นทันที สั่งการให้จินซุ่ยเปลี่ยนตำแหน่งสองที่ ก็เก็บเงินทองและอาหารทั้งหมดของบ้านเว่ยเข้ามิติหมด
นอกจากเศษอาหารที่เหลืองานศพวันนี้ยังไม่แตะ ตอนนี้บ้านเว่ยเรียกว่าทั้งเงินทั้งอาหารหมด
จินซุ่ยก็เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าบ้านเว่ยมีห้องใต้ดิน ข้างในยังกองอาหารเต็มไปหมด
ในห้องใต้ดินยังมีช่องลับ ระบบค้นหีบไม้สองหีบออกมาจากช่องลับ
ต้องบอกว่า คนบ้านเว่ยรวยเกินไปแล้ว!
จินซุ่ยนั่งนับตั๋วเงินที่ได้ในมิติ
จากพ่อเว่ยแม่เว่ยสองตายายได้สามพันหกร้อยเจ็ดสิบสามเหรียญแปดเจี่ยว
ทางเว่ยเจี้ยนกั๋วไม่มากนะ แค่สองร้อยห้าสิบเหรียญ คาดว่าเขามีเงินไม่น้อยซ่อนอยู่ข้างนอก
ทางซ่งเหม่ยหัวก็ค้นได้แปดสิบห้าเหรียญสามเจี่ยว
แถมยังมีตั๋วธัญพืชแห่งชาติ ตั๋วสำลี ตั๋วผ้าชนิดต่าง ๆ แม้แต่ตั๋วจักรยานก็มี
ประเด็นหลักคือหีบไม้ในช่องลับ
จินซุ่ยเปิดออกแทบตาพร่า
นี่กลับเป็นหีบปลาจวดเหลืองใหญ่เต็มกล่อง! ยังมีหีบเครื่องประดับอัญมณีอีก!
แม้ทั้งสองหีบจะไม่ใหญ่
แต่ของในหีบล้วนมีค่า!
รวยขนาดนี้ ไม่แปลกที่สองพี่น้องบ้านเว่ยล้วนเป็นพนักงานขับรถบรรทุก
เอาเงินซื้องานในยุคนี้ไม่ใช่เรื่องแปลก
โดยรวมแล้ว ทั้งบ้านเว่ยที่จนที่สุดคือร่างเดิม
แต่ว่า ร่างเดิมไม่รู้เรื่องนี้
คนบ้านเว่ยปิดบังนางมาตลอด หลังนางแต่งเข้าบ้านก็กินไม่อิ่ม ใส่ไม่พอ ภายหลังยังถูกใช้งานดั่งวัวแก่
ใจคนบ้านเว่ยดำปี๋จริง ๆ!
จินซุ่ยหัวเราะเย็น
ในเมื่ออ้างกับคนนอกมาตลอดว่าบ้านไม่มีเงินไม่มีอาหาร ต้องการให้ร่างเดิมทำงานหนักเป็นวัวแก่หาคะแนนแรงงานเลี้ยงครอบครัว
จินซุ่ยช่วยให้สมใจ!
ตอนนี้ของพวกนี้ล้วนเป็นของนางหมด!
กวาดบ้านเว่ยเสร็จ มิติของจินซุ่ยก็ถูกเติมครึ่งหนึ่งในพริบตา แทบทั้งหมดเป็นอาหาร
พรุ่งนี้พอคนบ้านเว่ยรู้ว่าของหายหมด คงต้องวุ่นวายอีก
จินซุ่ยกินขนมเถาซูที่ซ่งเหม่ยหัวแอบซ่อนไว้ไปเล็กน้อย และเค้กก้อนเล็กที่แม่เว่ยซ่อนไว้
อิ่มแล้ว ต้องรีบอาบน้ำนอน
นางต้องพักผ่อนสะสมแรง พรุ่งนี้จะได้มีพลังใช้เล่ห์เหลี่ยมและวิธีการ!
……
วันรุ่งขึ้น จินซุ่ยถูกเสียงเอะอะของเว่ยแม่ปลุกตื่น
"ไอ้เวรอะไรกันนี่ มาขโมยอาหารบ้านข้า!"
ข้างนอกอลหม่าน แม่เว่ยเรียกพ่อเว่ยตื่นมาหาอาหารด้วยกันแล้ว
แน่นอน อาหารที่อยู่ตรงหน้าก็คือหายไปไร้ร่องรอยทั้งหมด
อาหารหายยังพอไปซื้อได้
แต่พ่อเว่ยใจหายหายใจหอบแรง เสื้อผ้ายังไม่ทันใส่ รีบย้ายเตียงที่สองตายายนอนออก
"พ่อบ้าน เมื่อคืนเราสองคนนอนอยู่ตรงนี้ตลอด คงไม่เกิดเรื่องใช่ไหม?"
แม่เว่ยเห็นพ่อเว่ยเป็นเช่นนี้ ก็เริ่มตื่นตระหนก
ใต้เตียงนี้มีอาหารทั้งหมดของบ้านพวกเขาเลยนะ!
พ่อเว่ย: "อย่าจู้จี้ เร็วมาช่วย!"
เตียงถูกเข็นออก พวกเขาแงะแผ่นไม้แผ่นหนึ่งออก ทางเดินง่าย ๆ ทางหนึ่งก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าสองคน
พ่อเว่ยมีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ในใจเสมอ
เขาจุดตะเกียงก้าวเข้าห้องใต้ดินทีละก้าว
แต่กลับตอนเข้าไปก็ทรุดลงกับพื้นอย่างแรง
เพียงเห็นห้องใต้ดินที่แต่เดิมอัดแน่นเต็มที่ ตอนนี้ไม่เหลือข้าวแม้แต่เมล็ด
หนูมาคงต้องอดตายที่นี่!
แม่เว่ยเดินตามเข้ามาดู รู้สึกหน้ามืดตาลาย
นางตบขาตัวเองทีหนึ่ง ฟูมฟายร้องตะโกนว่า "ไม่มีแล้ว หมดแล้ว! อาหารของข้า..."
อาหารหายไปแล้ว นางรู้สึกราวกับชีวิตก็ตามไปด้วย
พ่อเว่ยนึกอันใดได้ฉับพลัน ฝ่ามือยันพื้นยันตัวลุกขึ้นอย่างสั่นเทา ก้าวทีละก้าวตรงไปยังมุมผนัง
เขาเอื้อมมือคลำกดตามซอกอิฐ ไม่นาน เขาก็ดันบานประตูเล็กหนึ่งที่มุมผนังนี้เปิด
ตรงนี้คือช่องลับที่เก็บสมบัติทั้งหมดของเขา
บานประตูถูกเปิด
มือสองข้างของพ่อเว่ยสั่นระริก ยกตะเกียงน้ำมันก๊าดส่องเข้าไปดูด้านใน