จินซุ่ยกลับมายังตำหนักไท่จื่อหญิง
ณ ลานฝึก
ชีหลินกวงกำลังฝึกฝนลูกหมาป่าสองตัว
จินซุ่ยมองอยู่นาน ชีหลินกวงจึงจะพบว่านาง
"ฝ่าบาท เหตุใดจึงเสด็จมาที่นี่ได้?"
"หากทรงปรารถนาจะพบลูกหมาป่าทั้งสอง เพียงรับสั่งให้คนไปเรียกหาก็พอ"
จินซุ่ยยิ้มน้อย ๆ แล้วจู่ ๆ ก็ถามเขา "เจ้าอยากเป็นองค์ชายาของข้าหรือไม่?"
ชีหลินกวงรูม่านตาหดวูบ
ชีหลินกวงเบิกตากว้าง
ชีหลินกวงถอยหลังหลายก้าว
"ฝ่า...ฝ่าบาท พระองค์ตรัสสิ่งใด ข้าฟังไม่เข้าใจเลย" ชีหลินกวงพูดติดอ่าง สีหน้าเปลี่ยนไปมา
จินซุ่ยเลิกคิ้ว เอ่ยตรง ๆ "โอกาสมีเพียงครั้งเดียว"
"ชีหลินกวง หรือจะเรียกเจ้าว่าหลินชี?"
"หากเจ้าปฏิเสธ ข้าจะไม่เอ่ยถึงอีก"
"คิดให้ดีแล้วค่อยตอบข้า"
จินซุ่ยหันหลังเดินจากไป
หนึ่ง สอง สาม...
เป็นดังคาด ชีหลินกวงเรียกนางไว้
"รอ...รอเดี๋ยว"
จินซุ่ยหันกลับไปมอง
ชีหลินกวงรูปร่างสูงใหญ่
รูปร่างสูงเช่นเขาในหมู่สตรี ถือได้ว่างามสง่าโดดเด่นเหนือใคร
ใบหน้าหล่อเหลาที่ทำให้แยกเพศไม่ออก บัดนี้แดงก่ำ
"ฝ่า...ฝ่าบาท ข้ายินดี"
พูดจบเขาก็วิ่งหนีไปราวกับหนีเสือ
จินซุ่ยก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ
น่ารักจริง ๆ!
รุ่งขึ้น
ภายหลังเข้าเฝ้า จินซุ่ยก็กราบทูลเรื่องของชีหลินกวงแก่จักรพรรดิเฉียนหยวน
แม่ทัพชีเสียภรรยาไปนานแล้ว ใต้เข่ามีเพียงบุตรชายหนึ่งเดียว
แต่ด้วยฐานะของเขา ผู้ที่คิดจะลงมือกับเขาล้วนมากมายดั่งเม็ดทราย
เพื่อปกป้องบุตรชายเพียงคนเดียว เขาจึงเลี้ยงบุตรชายเป็นบุตรสาวตลอดมา
ประกาศแก่ภายนอกว่าชีหลินกวงคือบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา