พระราชโองการประกาศออกไป
ในราชสำนักแห่งราชวงศ์เทียนเซิ่ง
หัวใจของเหล่ามหาอำมาตย์ที่แขวนไว้ตลอดมา ได้สิ้นหวังลงอย่างสิ้นเชิงในที่สุด!
หลายปีมานี้ พวกเขามิได้เคยหยุดทูลเตือนให้จักรพรรดิเฉียนหยวนทรงรับสนมมากขึ้น เพื่อสืบสันตติวงศ์
จักรพรรดิเฉียนหยวนทรงรับฟังคำทูล
พระองค์ทรงรับนางสนมมากมาย แต่ก็ไม่อาจให้กำเนิดโอรสธิดาได้สักคน
ตระกูลจ้าวนั้นมีปัญหาการมีทายาทยากสืบทอดกันมา
ตั้งแต่จักรพรรดิเกาจู่จนถึงจักรพรรดิเฉียนหยวน
ผู้ที่ให้กำเนิดโอรสได้ถึงสองคนนั้นเป็นเพียงส่วนน้อย
หลังจากทรงหลับนอนกับนางสนมมาหลายปี แต่ท้องของนางเหล่านั้นก็ไม่มีวี่แววใด ๆ
จักรพรรดิเฉียนหยวนก็ทรงละความพยายามที่จะให้กำเนิดทายาท และทุ่มเทพระทัยฝึกฝนจินซุ่ยเพียงผู้เดียว
เหล่าขุนนางเห็นดังนั้นก็ผิดหวังยิ่งนัก
ต่อมาเมื่อเห็นว่าจักรพรรดิเฉียนหยวนทรงพาจ้าวจินซุ่ยไปไหนมาไหนด้วยเสมอ
พวกเขาถึงแม้จะคาดเดาไว้ในใจ แต่ก็ไม่ยอมเชื่อ
พวกเขายังคงมีความหวังกับจักรพรรดิเฉียนหยวนอยู่เสมอ
เผื่อว่า...
เผื่อว่าจักรพรรดิเฉียนหยวนจะมีพระโอรสในยามชรา
การได้หนุนหลังจักรพรรดิองค์น้อย ย่อมง่ายกว่าการถวายงานรับใช้รัชทายาทหญิงจอมโหดผู้นั้น!
เหตุผลก็คือรัชทายาทหญิงองค์นั้นช่างมีความคิดเป็นของตัวเองเหลือเกิน!
พระนางทรงมีพระอุปนิสัยแข็งกร้าว ตรัสอะไรแล้วไม่เคยเปลี่ยน และยังมุ่งมั่นที่จะสั่งการเหล่าขุนนางให้วุ่นวายไปหมด!
พูดตามคำของรัชทายาทหญิงก็คือ
มีเพียงพวกเขาที่มีงานทำ นางจึงจะนอนเอกเขนกได้อย่างสบายใจ
(เฉพาะเมื่อพวกเขามีงานทำเท่านั้น นางจึงจะนอนหลับได้อย่างสบายใจ)
(คำพูดนี้เป็นภาษาต่างดาวในเรื่อง คงไว้ตามต้นฉบับ)
สวรรค์รู้ดีว่า ท่านไท่ฟู่ผู้อาวุโสอายุปาเจ็ดสิบแล้ว
ในสายตาของรัชทายาทหญิง กลับยังเป็นวัยที่ต้องขวนขวายอยู่!