หลี่เฉิงกังเห็นเธอยิ้มแย้มเบ่งบาน ก็เอ่ยหยอกขึ้นว่า "จะให้ฉันเป็นแบบเขาน่ะเหรอ? ฉันทำไม่ได้หรอก! รู้สึกเหมือนพวกตัณหากลับบ้านยังไงยังงั้นเลย"
"แบบนั้นไม่ได้นะ"
เสิ่นมั่วหนงชายตามองเขา ก่อนจะโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเสียงแผ่วเบา "คุณเป็นผู้ชายของฉัน คุณก็ต้องเหมือนเขาสิ เวลามองฉันต้องตาแข็งทื่อ เพราะในดวงตาของคุณต้องมีฉันแค่คนเดียว!"
หลี่เฉิงกังรู้สึกเหมือนมีไฟผุดขึ้นมาในใจ ในที่สุดก็ต้องหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อกดความรู้สึกนั้นไว้ไม่ให้ปะทุออกมา
เสิ่นมั่วหนงเห็นปฏิกิริยาของเขาเข้าตา ก็อดยิ้มมุมปากไม่ได้ สายตาเจ้าเล่ห์เหลือบมองเขาแล้วพูด "แกล้งเล่นน่า"
หยุดไปครู่หนึ่ง เธอเก็บรอยยิ้มลง แล้วพูดอย่างจริงจัง "ตอนที่คุณอยู่กับฉัน ในใจต้องคิดถึงฉันแค่คนเดียว สายตาก็มองได้แค่ฉัน เข้าใจไหม? ไว้ถ้าอนาคตคุณจะคบใครใหม่ บอกฉันก่อนก็พอ แต่ก่อนหน้านั้น คุณต้องทำให้ฉันมีลูกก่อน..."
"ฉันรู้แล้ว"
หลี่เฉิงกังขัดคำพูดเธอขึ้นมา พูดพร้อมรอยยิ้มเจื่อน ๆ "คุณพูดเรื่องนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้วล่ะ" ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อย