หลิวเจียเห็นท่าเช่นนั้นก็ชะงักไปชั่วขณะ
เสิ่นมั่วหนงก็เหมือนกัน เธอตะลึงไปเล็กน้อย
ตอนแรกเธอนึกว่าหลี่เฉิงกังเจอเพื่อนเข้าแล้ว ดังนั้นจึงคิดแค่จะเดินผ่านเขาไป ทำเป็นไม่รู้จักกัน
เพราะว่า
ด้วยความที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะแต่งงานกับหลี่เฉิงกัง เสิ่นมั่วหนงจึงไม่คิดจะปรากฏตัวในกลุ่มเพื่อนของเขาด้วย
นี่เป็นเรื่องที่ต้องเลี่ยงเพื่อไม่ให้เกิดความ awkward ในภายหลัง
แต่เมื่อหลี่เฉิงกังเรียกเธอแล้ว เสิ่นมั่วหนงจึงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย แล้วเดินไปหยุดอยู่ข้าง ๆ เขา ด้วยมารยาท เธอจึงถอดแว่นตากันแดดออกแล้วยิ้มให้คนแก่จินและหลิวเจียทั้งสองคน พร้อมเอ่ยทักทายว่า "สวัสดีค่ะ"
รอยยิ้มของเธอช่างเบ่งบานราวกับดอกไม้ผลิบาน ทำเอาคนแก่จินตาแทบถลน มองเธอไม่กะพริบ พยักหน้ารัว ๆ พูดว่า "สวัสดีครับ ๆ"
หลิวเจียเห็นท่าทางของคนแก่จินแบบนั้น ก็โกรธจนลงเท้าเหยียบเท้าเขาอย่างแรง!
"โอ๊ย"
คนแก่จินเจ็บจนร้องออกมา แล้วก็ได้สติ เมื่อหันไปเห็นสีหน้าของหลิวเจียเย็นชาจนแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง เขาจึงไอแห้ง ๆ อย่างเก้อเขิน