"ครับ สาวสวย"
พนักงานขายพยักหน้า
หลี่เฉิงกังรู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย ลดเสียงพูดกับเสิ่นมั่วหนงว่า "มั่วหนง เงินของฉันอยู่ในตลาดหุ้นทั้งหมด วันนี้ตลาดปิดก็เบิกออกมาไม่ได้ ฉันมีเงินสดติดตัวไม่มาก..."
"ฉันซื้อให้เอง"
เสิ่นมั่วหนงขัดคำพูดเขา ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันชอบผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว ดูเรียบง่าย สะอาดตา หล่อดี"
"งั้นวันจันทร์ฉันจะคืนเงินให้เธอนะ"
หลี่เฉิงกังพูดอย่างจริงจัง "ฉันไม่อยากใช้เงินของผู้หญิง"
"เงินของฉันก็ไม่ได้หรือ?"
เสิ่นมั่วหนงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงของเธอหรือไง? มาคิดเล็กคิดน้อยกับฉันแบบนี้?"
"มั่วหนง ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น"
หลี่เฉิงกังรีบโบกมือ ปฏิเสธว่า "ฉันแค่ไม่ชินให้ผู้หญิงออกเงินให้"
"ไม่คิดว่าเธอจะถือตัวแบบนี้นะ"
เสิ่นมั่วหนงเพิ่งจะเข้าใจ ทีแรกคิ้วเรียวขมวดอยู่ก็คลายออก ยิ้มมุมปากพูดว่า "รอเธอรวยในอนาคตแล้วค่อยซื้อให้ฉันก็ได้ เออ สองวันมานี้เป็นยังไงบ้าง? ได้เงินไหม?"