เผยเย่าพูดเช่นนี้ไม่ได้ล้อเล่น เขาจริงจังอย่างยิ่ง
มองปราดเดียวก็รู้ว่าคนตรงหน้าเลี้ยงง่าย ไม่ต้องใส่ใจอะไรให้มากมาย แค่ให้อาหารกับน้ำดื่มไปบ้างก็คงอยู่รอดแล้ว
ถึงตอนนั้นไม่แน่ว่าเธออาจจะโง่จนร้องไห้ฟูมฟายไปพลาง ขอบคุณเขาไปพลาง แถมยังชมว่าเขาเป็นคนดีมีเมตตาที่สุดในโลกอีกด้วย
คนอื่นเลี้ยงอะไรกันบ้าง บางคนเลี้ยงแมวเลี้ยงหมา บางคนเลี้ยงงูพิษกับสัตว์ดุร้าย ส่วนพวกที่เล่นพิเรนทร์หน่อยก็เลี้ยงชู้รักไว้หลายคน ส่วนเขาน่ะหรือ ตอนนี้เลี้ยงคนโง่ที่ว่านอนสอนง่ายสักคน ฟังดูไม่เลวเหมือนกัน
ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นคนโง่ที่เขาแย่งมาจากเผยจิ่นเสียด้วย
แค่คิดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ก็พลอยดีขึ้นไม่น้อย
“ฉันจะให้คนจัดที่พักให้เธอ...”
ยังพูดไม่ทันจบ เวินลิ่งเจาก็ส่ายหน้า “ฉันไม่เอา”
นึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่เขาถามว่าเธอทำได้หรือไม่ เธอจึงเสริมอีกประโยค “ทำไม่ได้”
เธอเป็นคนรักษาสัญญา ในเมื่อคนพวกนั้นจ้างให้เธอมาดูแลคุณชายเผยจิ่น เธอก็ต้องทำตามที่พูดและทำเรื่องนี้ให้สำเร็จ