“ไม่...” เวินลิ่งเจาส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่...ไม่ค่อยดี...”
เผยเย่าไม่สนใจน้ำตาของเธอหรอก ตอนนี้รู้จักร้องไห้แล้วสินะ เมื่อกี้ตอนทำตัวไม่รู้จักผิดชอบชั่วดียังไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย
“นี่มันผิดกฎหมายนะ...ทำแบบนี้ไม่ถูกต้อง!”
จะทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง แค่ตีคนส่ง ๆ ไปไม่กี่ทีก็ไม่ถูกต้องแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกระทำที่โหดร้ายขนาดนั้น
เรื่องแบบนั้นห้ามเด็ดขาด!
เวินลิ่งเจารู้สึกมีความกล้าขึ้นมาบ้าง
เธอไม่รู้ว่าเขาเก่งกาจแค่ไหน หรือร่ำรวยเพียงใด แต่ไม่ว่าเขาจะเก่งหรือรวยแค่ไหน ก็ทำผิดกฎหมายไม่ได้
ทำเรื่องไม่ดีย่อมถูกจับ
“ฉัน...ฉันจะแจ้งตำรวจ!” ถ้าเขาคิดจะทำเรื่องไม่ดีจริง ๆ เธอก็จะไม่เกรงใจแล้ว
เธอเชิดหลังขึ้นนิดหนึ่ง ตัวเลขโทรศัพท์ฉุกเฉินสามหลักช่วยเพิ่มความมั่นใจให้เธอ
เบอร์นี้จำง่าย เธอจำได้ทันที รู้ว่ามันเป็นเบอร์ที่ช่วยชีวิตคนได้
ในหัวอดจินตนาการภาพเขาถูกจับยัดขึ้นรถตำรวจแล้วพาตัวไปไม่ได้ พอรถเปิดไฟวาบ ๆ พร้อมส่งเสียงไซเรน อู้ว อู้ว แล่นจากไป ต่อให้เขาร้องอู้ว อู้ว ตามอยู่ในรถก็ไม่มีประโยชน์
เมื่อก่อนในหมู่บ้านมีคนทะเลาะวิวาทกันอยู่บ่อย ๆ ต่อยกันจนเลือดอาบ บางครั้งก็เพราะแย่งที่ทำกิน บางครั้งก็เพราะสามีบ้านโน้นกับภรรยาบ้านนี้แอบไปในไร่ข้าวโพดแล้วถูกจับได้ บางครั้งก็เพราะใครสักคนขโมยของ...