“เธอว่าฉันควรทำยังไงดีล่ะ เข้าห้องผิด หาเจ้าของห้องผิด แถมยังขึ้นเตียงผิดอีก เฮ้อ...”
น้ำเสียงเห็นอกเห็นใจปนเสียดายของชายหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องยิ่งอึมครึม
เขามองเด็กสาวตรงหน้าเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นเหม่อลอย แล้วกลายเป็นลนลานทำอะไรไม่ถูก ก่อนความรู้สึกทั้งหมดจะไปรวมอยู่ในดวงตาคู่นั้น
ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ แววตาคลอหยาดน้ำ
นัยน์ตาชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตา
ริมฝีปากเล็กสีระเรื่อด้านล่างเม้มแน่น ริมฝีปากล่างแดงจัดถูกกัดไว้จนแน่น แค่คิดก็รู้แล้วว่าตอนนี้ในใจเธอกำลังปั่นป่วนเพียงใด
“ฉัน...” เสียงของเธอเจือสะอื้น
เวินลิ่งเจาเคยคิดถึงสถานการณ์ตอนนี้ไว้แล้ว บางทีคุณชายอาจรังเกียจเธอ ไม่ชอบเธอ หรือพอไม่สบอารมณ์ก็ไล่เธอไปเสีย แต่จริง ๆ เรื่องพวกนั้นไม่ได้สำคัญอะไร เธอไปทำความสะอาด ซักผ้า ทำกับข้าวได้
ถ้าได้ไปดูแลดอกไม้ต้นไม้ในสวนก็คงยิ่งดี เธอทำงานได้ตั้งหลายอย่าง ไม่จำเป็นต้องมาคอยดูแลเขาโดยเฉพาะเสียหน่อย
เอาจริง ๆ เธอก็ไม่ค่อยอยากทำเรื่องแบบนั้นเหมือนกัน ต้องถอดเสื้อผ้า... อืม... อุ่นเตียง...
คนพวกนั้นยังย้ำเป็นพิเศษว่าต้องถอดให้หมดด้วย