เช้าวันถัดมา เวินลิ่งเจาตื่นแต่เช้าตรู่ ตื่นก่อนหรงเซี่ยนเสียอีก
เมื่อคืนได้นอนที่นี่ก็ถือว่าสบายดี พูดให้ถูกคือได้นอนบนตัวเขา ซึ่งเอาเข้าจริงก็ไม่ต่างกันมากนัก
แต่เธอตื่นเต้นมาก จึงนอนไม่หลับตั้งแต่เช้าตรู่
นาน ๆ ทีวันนี้จะถึงคราวหรงเซี่ยนเป็นคนขี้เกียจ เธอจึงเงียบเชียบ ไม่ได้ตั้งใจปลุกเขา
หรงเซี่ยนหน้าตาดีมาก เป็นความหล่อที่ทำให้คนมองข้ามไม่ได้ ดวงตาลึก จมูกโด่ง ริมฝีปากบาง หล่อเหลาจนชวนตะลึง ตั้งแต่เด็กเขาก็หน้าตาดี โตขึ้นมาก็ยังหล่อไม่เปลี่ยน
เมื่อก่อนที่เวินลิ่งเจายอมเล่นกับเขา ก็เพราะเห็นว่าเขาหน้าตาดี เธอไม่เล่นกับเด็กที่หน้าตาไม่ดี
เธอจ้องเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มใบหน้าเขาไปมา แถมยังจงใจลูบขนตาเขาอีกด้วย