สนามบิน
“พวกคุณไปเที่ยวให้สบายใจเถอะ ฉันดูแลตัวเองได้!”
เวินลิ่งเจาตบอกตัวเอง สีหน้าจริงจัง
เวินผางคุนกับจ้าวอี๋หลิงเตรียมไปเที่ยวต่างประเทศสักพัก อาจหนึ่งหรือสองเดือน หรืออาจนานกว่านั้น เพื่อออกไปผ่อนคลายตามที่ต่าง ๆ เดิมทีทั้งคู่ตั้งใจจะพาเวินลิ่งเจาไปด้วย แต่เธอไม่อยากให้พวกเขาต้องคอยห่วงหน้าพะวงหลัง ดูแลเธอระหว่างเที่ยว จึงปฏิเสธไป
เธอไม่ใช่เด็กตัวเล็ก ๆ ที่ต้องคอยตามพ่อแม่ต้อย ๆ อีกแล้ว อยู่คนเดียวก็สบายดี
“ก็ได้ งั้นอยู่บ้านคนเดียวก็เป็นเด็กดีนะ” จ้าวอี๋หลิงจุ๊บแก้มเธอ
ความจริงเธอยังอดห่วงไม่ได้ เพราะรู้ไส้รู้พุงลูกสาวตัวเองดี ถ้าไม่ “ตี” สักสามวันก็ปีนขึ้นไปพังหลังคาบ้าน แต่พอเห็นหรงเซี่ยนยืนอยู่ข้างหลังเวินลิ่งเจา ก็เบาใจลงไปบ้าง
ตอนนี้มีเขาช่วยดูแล คงไม่มีปัญหาใหญ่อะไร
“พวกคุณเข้าไปเถอะ อย่าให้เสียเวลาขึ้นเครื่องนะ บ๊ายบาย! ฉัน...” เวินลิ่งเจาเคยชินกับการพูดว่าให้กลับมาเร็ว ๆ เพราะเธอจะคิดถึงพวกเขา แต่พอนึกขึ้นได้ก็รีบหยุดปาก กลืนคำที่เหลือลงคอไป
หลังจากพวกเขาเข้าไปแล้ว เธอยังกลืนน้ำลายอยู่เลย เมื่อครู่เกือบกัดลิ้นตัวเองเข้าให้
“กินอะไรอยู่เหรอ?” หรงเซี่ยนคิดว่าเธอกำลังกินอะไรอยู่ แต่เมื่อครู่แค่กะพริบตา เขาก็ไม่เห็นว่าเธอหยิบของกินอะไรเข้าปาก