“หรงเซี่ยน คุณนี่มันโรคจิตจริง ๆ” เวินลิ่งเจาเริ่มหาเรื่องเขา เพราะเขาตีความเจตนาของเธอผิดไป
ตรงนั้นจะจูบตามใจชอบได้ยังไง ถึงจะสะอาดและหอมมากก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าจะอยากจูบเมื่อไรก็จูบได้
“ตอนนี้ผมจูบใครอยู่ล่ะ?” หรงเซี่ยนเห็นเธอเปลี่ยนสีหน้าเร็วเหลือเกิน เดี๋ยวก็เรียกร้องให้จูบ เดี๋ยวก็หาว่าเขาโรคจิต “ผมยังไม่เห็นจะว่าอะไรเลย แล้วคุณยังมาว่าผมอีก”
เขายื่นมือทั้งสองข้างไปหยิกแก้มเธอ ถึงจะเห็นแววตาขุ่นเคืองที่มองมา ก็ยังไม่ยอมปล่อย
เวินลิ่งเจาฮึดฮัด “ก็จะพูด!”
ตั้งแต่เด็กก็เป็นพวกโรคจิตจริง ๆ โตขึ้นมาไม่เปลี่ยนเลยสักนิด จากโรคจิตตัวน้อยกลายเป็นโรคจิตตัวใหญ่
หรงเซี่ยนไม่ตามใจเธอ “นอนอยู่บนเตียงดี ๆ ยังทำตัวเองเจ็บได้ ไม่เคยเจอใครซุ่มซ่ามขนาดนี้มาก่อน”
เพิ่งเช้าตรู่ ยังไม่ทันตื่นเต็มตา ก็ถูกเขาว่าซุ่มซ่าม เวินลิ่งเจาโมโหจนไม่ยอมแพ้