หนึ่งปีต่อมา
แสงแดดยามบ่ายกำลังพอดี วันนี้ตอนเที่ยงเวินลิ่งเจาไม่ได้พักกลางวัน เธอขดตัวอยู่ในเรือนกระจก อ่านหนังสืออยู่ครู่หนึ่ง
ข้างมือมีชาดอกไม้กับขนมที่พี่เลี้ยงเตรียมไว้ให้ เธอกินเก่งทีเดียว ตอนนี้กินไปเกือบหมดแล้ว
เธออ่านเจอในหนังสือว่า ความตายทำให้ชีวิตหนึ่งสิ้นสุดลง แต่ไม่อาจตัดสายใยผูกพันให้ขาดได้
คุณย่าจากไปเมื่อครึ่งปีก่อน พ่อเสียใจมากและอารมณ์ก็ไม่ค่อยดีมาตลอด ช่วงนี้เธอกับแม่จึงออกไปไหนด้วยกันน้อยลง คอยอยู่เคียงข้างเขา
ในช่วงวันที่จัดงานศพ เธอร้องไห้อยู่หลายครั้ง
การจากลามักเป็นเรื่องน่าเศร้า ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการจากลาตลอดกาล
ความรู้สึกเช่นนี้ทำใจยอมรับได้ยาก หลังกล่าวคำลาแล้ว เรายังมีโอกาสได้พบกันอีกครั้ง แต่ความตายไม่ใช่เช่นนั้น หลังจากพบกันครั้งนั้น ก็จะไม่มีวันได้พบกันอีกตลอดไป
ตลอดไป
คำคำนี้ฟังดูยาวนานและห่างไกล พอเอ่ยออกมากลับเบาหวิว ทว่าราวกับมีน้ำหนักนับพันชั่งกดทับจนหายใจไม่ออก ลำคอเจ็บบวมจนพูดอะไรไม่ออกอีก