“ช่วงนี้เป็นห่วงมากเลยใช่ไหม?” หรงเซี่ยนถาม
หลังกลับจากทริปคราวก่อน ทั้งสองก็ไม่ได้พบกันตามลำพังอีกเลย เมื่อรู้ว่าสุขภาพของคุณย่าตระกูลเวินไม่สู้ดี ตระกูลหรงจึงมาเยี่ยมครั้งหนึ่ง ตอนนั้นผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายอยู่ด้วย พวกเขาจึงไม่ได้ใกล้ชิดกันมากนัก
เขาคิดว่าช่วงนี้เธอคงอยากอยู่เป็นเพื่อนครอบครัว จึงไม่ไปกวน
ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น
เธอคงหวาดกลัวและกังวลมาหลายวันแล้ว
เวินลิ่งเจาเป็นคนขี้อ้อนอยู่แล้ว ทนความน้อยใจแม้เพียงนิดเดียวไม่ได้ ไม่ถามก็ดีอยู่หรอก แต่พอถูกถาม อารมณ์ก็พรั่งพรูออกมาราวกับน้ำที่ทะลักจากเขื่อน
“อื้ม!” เธอพยักหน้าแรง ๆ ก่อนโผเข้าหาอ้อมอกเขา ต้องการที่พึ่งปลอบใจอย่างเร่งด่วน “ฉันไม่อยากแต่งงานกับพี่ชาย”
เธอชอบเวินจี้ชวน แต่เป็นความชอบแบบน้องสาวที่มีต่อพี่ชาย เป็นความผูกพันจากการเติบโตมาด้วยกัน เขาคือครอบครัวของเธอ
แต่จู่ ๆ กลับต้องแต่งงานกับเขา เรื่องแบบนี้เธอรับไม่ได้เด็ดขาด