เวินลิ่งเจาเดินออกจากโรงพยาบาลอย่างคนเสียขวัญ ชั่วขณะหนึ่งเธอไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
เมื่อก่อนเวลาเจอเรื่องยุ่งยากหรือมีปัญหา เธอยังมีคนให้ขอความช่วยเหลือได้ตั้งหลายคน จะไปหาพ่อแม่หรือหรงเซี่ยนก็ได้ แต่ตอนนี้พวกเขากลับกลายเป็นผู้เกี่ยวข้องกับปัญหานี้เสียเอง
เธอรู้ดีว่าพ่อกับแม่ไม่มีทางบังคับให้เธอแต่งงานกับใคร แต่ไม่คิดเลยว่าพวกท่านจะเสียสละถึงขนาดนี้ เธอรักพวกท่าน จึงรู้สึกปวดใจ
ส่วนหรงเซี่ยน... ถ้าตอนนี้เธอวิ่งไปบอกเขาว่าอาจต้องถอนหมั้นแล้วไปแต่งงานกับผู้ชายคนอื่น ก็ไม่ต่างอะไรกับถือระเบิดมือไปเล่นเป็นประทัด
เธอยังสาว อยากมีชีวิตอยู่ไปจนถึงร้อยปี
ใบไม้แห้งร่วงจากต้น หมุนคว้างลอยละลิ่วลงมาตรงหน้า ทั้งที่เพิ่งต้นฤดูร้อนแท้ ๆ ทำไมถึงมีใบไม้ร่วงมากมายขนาดนี้ ช่างหดหู่และเข้ากับสถานการณ์เหลือเกิน