“เจาเจา ฟังแม่นะ ดื่มยาเถอะ”
เวินลิ่งเจาสุขภาพไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก วันนี้ไม่รู้เป็นอะไรถึงเอาแต่ดื้อดึงไม่ยอมดื่มยา ทำเอาจ้าวอี๋หลิงผู้เป็นแม่ร้อนใจแทบแย่
“หนูไม่อยากดื่ม” เธอมุดอยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่ยอมออกมา
เธอเป็นเจ้าหญิงน้อยที่ได้รับความรักมากที่สุดในตระกูลเวินมาตลอด 18 ปี แต่วันนี้กลับบังเอิญรู้ความจริงว่าตัวเองเป็นเด็กที่ถูกอุ้มสลับ เป็นคุณหนูตัวปลอมที่ใคร ๆ ก็รุมประณาม แล้วจะให้เธอดื่มยาได้อย่างไร?
ชั่วขณะหนึ่ง เธอถึงกับคิดว่าป่วยตายไปเสียก็คงดี
อย่างไรเสีย ต่อจากนี้ก็มีแต่ทางตายอยู่แล้ว!
พอพ่อแม่รู้ความจริงและตามหาลูกตัวจริงกลับมา ความรักที่เธอเคยได้รับทั้งหมดก็จะถูกแย่งไป ทั้งบ้าน รถ กระโปรงสวย ๆ กระเป๋า เครื่องประดับ...ทุกอย่างจะถูกยึดคืน ชีวิตของเธอจะไม่มีวันมีความสุขเหมือนตอนนี้อีก แล้วมันต่างอะไรกับการปล่อยให้เธอตาย?
เธอทั้งโมโหทั้งรู้สึกว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้ จึงได้แต่ใช้วิธีนี้ระบายความคับแค้นในใจไปก่อน
จ้าวอี๋หลิงเกลี้ยกล่อมอยู่นาน แต่คนที่อยู่ใต้ผ้าห่มก็ยังไม่ยอมขยับ
เธอรู้จักนิสัยลูกสาวดี ดื้อรั้นเหลือเกิน ตั้งแต่เล็กก็เป็นแบบนี้ ทำได้เพียงยอมแพ้
“เจาเจาเด็กดี วันนี้ไม่อยากดื่มก็ไม่ต้องดื่ม พักผ่อนให้สบายนะ แม่ไม่กวนแล้ว”
ประตูปิดลงเบา ๆ
เมื่อแน่ใจว่าจ้าวอี๋หลิงกับพี่เลี้ยงออกไปแล้ว เวินลิ่งเจาจึงค่อย ๆ โผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่ม
บนใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ตั้งแต่เล็กจนโต เธอทำเรื่องไม่ดีไว้ไม่มาก อย่างน้อยเธอก็คิดว่าไม่มาก เธอเป็นลูกคนเดียวที่ได้รับความรักมากที่สุดในบ้าน ต่อให้ทำเรื่องไม่ดีบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร แต่สวรรค์กลับยังจะลงโทษเธอ ทำให้ต้องเจอกับปัญหาใหญ่ขนาดนี้