พลิกดูอยู่รอบหนึ่ง ก็ไม่เห็นสายโทรศัพท์หรือข้อความอะไรน่าสงสัย
คนที่เวินลิ่งเจาติดต่อด้วยมีไม่มาก ในแต่ละวันก็วนเวียนอยู่กับคนเดิม ๆ นอกจากคนในครอบครัวกับเขาแล้ว ก็ไม่มีใครที่สนิทไปกว่านี้
คนที่เธอติดต่อด้วยบ่อยที่สุดก็คือผู้จัดการฝ่ายขายของแบรนด์หรูต่าง ๆ
เธอชอบซื้อของ ทุกครั้งที่ออกไปเดินช็อปปิงกลับมา ข้าวของก็เต็มห้องจนล้นไปทั่วพื้น กล่องของขวัญเรียงตั้งแต่หน้าประตูไปจนถึงระเบียง ราวกับกำลังจัดทัพใหญ่
เขาเห็นภาพอลังการเกินจริงแบบนั้นมาแล้วไม่รู้กี่ครั้ง แต่ทุกครั้งที่เห็นก็ยังอดประหลาดใจไม่ได้
พลังการช็อปปิงของเธอช่างน่ากลัวจริง ๆ
ตระกูลเวินก็เอาใจเธอ อยากได้อะไรก็ให้ ไม่เคยขาดตกบกพร่องเรื่องเงินทอง
“คุณพ่อคุณแม่เต็มใจเลี้ยงฉัน ฉันก็ไม่เห็นต้องคิดมากเลย รอเราแต่งงานกันแล้ว คุณก็ต้องเลี้ยงฉันด้วย พวกคุณช่วยกันเลี้ยง เงินตั้งเยอะแยะ ฉันใช้ยังไงก็ใช้ไม่หมดหรอก!”
นี่คือคำพูดของเธอเอง ช่างเอาแต่ใจเสียจริง รู้ดีว่าทุกคนต่างเต็มใจตามใจเธอ
หรงเซี่ยนวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ แล้วส่งข้อความหาคุณเลขา ให้ไปตรวจสอบว่าช่วงนี้มีใครน่าสงสัยอยู่ใกล้เวินลิ่งเจาหรือไม่
คนในอ้อมแขนหลับสนิท มือกำเสื้อของเขาไว้ คงคิดว่าเขาเป็นหมอนข้าง
หรงเซี่ยนมองเธออยู่ตลอด
ตอนนอนเธอว่าง่ายที่สุด พอตื่นขึ้นมาก็เริ่มก่อเรื่อง แค่รื้อหลังคาบ้านยังถือเป็นเรื่องเล็ก ไม่มีเรื่องไหนที่เธอก่อไม่ได้
แม้ในใจจะกำลังนินทาเธออยู่ แต่พอมองซ้ายมองขวา ความยินดีก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาในใจ ดวงตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนอย่างห้ามไม่อยู่