วันรุ่งขึ้น เวินลิ่งเจาตื่นขึ้นมาด้วยความขุ่นเคือง
เธอจะไม่ดีกับเผยเย่าอีกแล้ว
ต่อจากนี้พวกเขาจะไม่เป็นเพื่อนสนิทกัน อย่างน้อยก็ไม่ใช่ภายในสามวันนี้
เมื่อวานเขาดูไม่มีความสุข เธอถึงได้ใจดีปลอบเขา
แล้วผลเป็นอย่างไรล่ะ เขากลับลากเธอไปทำเรื่องไม่ดีจนเธอเจ็บไปหมด... แม้ตอนหลังจะรู้สึกดีมาก แต่เจ็บก็คือเจ็บ เรื่องสองอย่างนี้หักล้างกันไม่ได้
เวินลิ่งเจาลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย ขยี้ตา ก่อนตัดสินใจในใจเรียบร้อยแล้ว
วันนี้จะไม่พูดกับเขา
เธอนั่งเหม่ออยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนเตรียมลงไปล้างหน้าแปรงฟัน
แต่พอเท้าแตะพื้น เธอก็ฟุบลงไปทันที ขาอ่อนจนยืนไม่ไหว
ตรงนั้นก็ปวดระบมอย่างหนัก
เวินลิ่งเจายิ่งโมโหกว่าเดิม ตัดสินใจว่าพอเจอเขาเมื่อไรจะข่วนเขาแรง ๆ ให้เจ็บไปเลย
ถึงเมื่อคืนจะข่วนไปแล้วก็เถอะ แต่เมื่อคืนก็ส่วนเมื่อคืน วันนี้ก็ต้องข่วนอีก!
เผยเย่าผลักประตูเข้ามา ก็เห็นเธอเปลือยเปล่านอนคว่ำอยู่บนพื้นราวกับกระต่ายน้อยที่ถูกแกล้งมา
น่าสงสารจริง ๆ
“เป็นอะไรไป ทำไมมานอนอยู่บนพื้น?”
ถ้าเป็นคนอื่น เขาคงคิดว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า แต่คนตรงหน้าคือเวินลิ่งเจา ซึ่งมักทำเรื่องเซ่อซ่าอยู่เป็นประจำ
ครึ่งชั่วโมงก่อนเขาแวะมาดู เธอยังนอนอยู่บนเตียงดี ๆ ไม่น่าจะเป็นอะไร เขาเดาว่าเธอคงกำลังคิดแผนแผลง ๆ อะไรอยู่
ได้ยินน้ำเสียงของเขา เวินลิ่งเจาก็ยิ่งโมโห แต่เช้าก็ทำเสียงดุใส่กันแล้ว
เธออยากด่าเขา แต่พอนึกถึงที่เพิ่งตัดสินใจว่าจะไม่พูดด้วย ก็เม้มปากเงียบ
เธอค่อย ๆ คลานลุกขึ้นจากพื้น เตียงอยู่ไกลจากตู้เสื้อผ้ามาก ไม่อยากเดินไปทั้งอย่างนี้ จึงคลานกลับขึ้นเตียง เอาผ้าห่มคลุมตัวมิด ไม่ยอมออกมา
เผยเย่านั่งลงข้างเตียง
ดูสิ ตามใจจนเป็นแบบนี้ไปแล้ว นิสัยดื้อรั้นชะมัด
ถามก็ไม่ตอบ แถมยังมุดเข้าไปในผ้าห่ม ไม่ยอมเจอหน้าเขาอีก
“เวินหนิวหนิว ออกมา”
เผยเย่าตบผ้าห่มเบา ๆ คนข้างในขยับดุกดิกอย่างแรง แสดงเจตนาชัดเจน