ดึกสงัด เผยเย่ากว่าจะกล่อมเวินลิ่งเจาให้หลับได้ก็เล่นเอาเหนื่อย
เมื่อครู่เขาเพิ่งอุ้มเธอไปอาบน้ำ ล้างเนื้อล้างตัวจนสะอาดเอี่ยม ทั้งยังไม่ลืมทายาให้เธอ ก่อนจะอุ้มกลับมาที่เตียงและกล่อมจนหลับสนิท
ตอนแรกเธอเจ็บ ร้องไห้โวยวายไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้ แถมยังจะข่วนเขาอีก
บนตัวเขามีรอยข่วนจนเลือดซิบอยู่หลายแห่ง แม้แต่ที่คอก็มีรอยแดงเด่นชัดอยู่หลายรอย
โชคดีที่เขาหลบทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนข่วนเข้าที่หน้า พรุ่งนี้คงออกจากบ้านไม่ได้แน่
เธอเจ็บมาก ส่วนเขาเองก็ไม่ต่างกัน
ใครจะคิดว่าปกติเวลากินข้าว เธอจะกินเก่งนัก กินได้ตั้งเยอะ แถมยังเลือกกิน ขนมขบเคี้ยวก็ซ่อนเอาไว้เต็มห้อง
แต่พอสถานการณ์เปลี่ยนไป เธอกลับกินไม่ไหว
ตอนนั้นเขากลัวว่าเธอจะทนไม่ไหว จึงพยายามอดกลั้นและควบคุมตัวเอง ค่อย ๆ ให้เธอปรับตัว เกือบจะอึดอัดจนแย่ไปแล้ว
ต่อมา ทั้งสองคนก็ค่อย ๆ พบความสุขจากเรื่องนี้
เผยเย่าไม่ได้พูดอะไร ปกติเขาก็ไม่ชอบพูดอยู่แล้ว ยิ่งในเวลาแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เขาเองก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร
แต่เวินลิ่งเจากลับเป็นคนไม่เหมือนใคร
เมื่อครู่ยังร้องไห้โวยวาย ด่าเขาว่าเป็นคนเลวอยู่เลย แต่พอได้สัมผัสความสุขขึ้นมา สีหน้าก็เปลี่ยนไป ส่งเสียงครางอืออาเสียจนคนฟังใจเตลิด
เดิมทีก็แทบควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว พอได้ยินเสียงหวานออดอ้อนแบบนั้น ใครจะไปทนไหว?
ยิ่งอารมณ์พาไปไกล เผยเย่าก็ยิ่งทรมาน สายตาและหัวใจมีแต่เธอ
ในห้วงเวลาแสนคลุมเครือเช่นนี้ เวินลิ่งเจากลับยังมีแก่ใจคิดฟุ้งซ่าน
จู่ ๆ เธอก็พูดขึ้นมาว่ารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นปลาย่างบนเตาบาร์บีคิว แล้วถามเขาว่าถ้าเธอเป็นปลาย่างจริง ๆ ควรโรยเครื่องปรุงอะไรถึงจะอร่อย?
ถ้ามีคนไม่กลัวถูกพิษ แล้วดึงดันจะกินปลานิวนิ่วในทะเล จะได้ไหม?