ฟู่ถิงหน้าเคร่งลง เขาทนฟังคำพูดเหลวไหลของเธอไม่ไหว แทบจะพูดชื่อเขาออกมาตรง ๆ อยู่แล้ว
ยังจะให้เขาหาคู่แต่งงานคนอื่นให้เธออีก เธอคิดว่าเขาดูเหมือนคนโง่ที่ยอมให้หลอกเอาเงินง่าย ๆ หรือไง?
“ถ้าอยากสมหวัง ก็ต้องรักเดียวใจเดียว ผู้หญิงที่โลภและเจ้าชู้ มักจะสูญเสียมากกว่าเดิม”
“นี่เป็นความต้องการปกติ ฉันไม่ได้โลภ แค่รู้จักหยุดก่อนจะเสียมากไป ในเมื่อคนอื่นไม่ชอบฉัน ฉันก็ไม่ชอบเขาเหมือนกัน! ส่วนเรื่องเจ้าชู้ ฉันไม่ได้ขอให้คุณหาผู้ชายหลายคนพร้อมกันสักหน่อย หามาให้คนเดียวก็ได้แล้ว”
“ไม่ได้”
“ได้สิ” เวินลิ่งเจาโมโหจนเอื้อมมือไปบิดเขา ยังไงก็มีคนอยู่รอบ ๆ ตั้งเยอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรเธอหรอก “นั่นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ แล้วจะมีคุณไว้ทำไม ทำนายดวงก็ไม่เป็น เรื่องของฉันก็จัดการไม่ได้สักอย่าง...”
แขนของฟู่ถิงถูกบิดจนเจ็บ เธอลงมือหนักไม่มีออมแรงเลยสักนิด
เขาคว้าข้อมือเธอไว้ แล้วจับมือเธอตบลงบนฝ่ามือตัวเองสองที
“ฟู่ถิง!” เวินลิ่งเจาโมโหจนเรียกชื่อเต็มเขา เขากล้าตีเธอได้ยังไง!
“ถ้ามาหาเรื่องอีก ฉันก็ตีอีก” เขาไม่คิดจะใช้เหตุผล ในเมื่อเธอเป็นฝ่ายลงมือก่อน ก็ต้องเตรียมใจรับผลที่จะตามมา
ทีตัวเองยังจุดไฟได้ แต่ไม่ยอมให้คนอื่นจุดตะเกียง นิสัยเอาแต่ใจของเธอเมื่อก่อนเขากลับดูไม่ออกจริง ๆ
ตอนเพิ่งเจอกัน เธอเหมือนกระต่ายโง่ ๆ ที่เอาแต่ถูกคนรังแก นอกจากทำตาแดงแล้วก็ส่งเสียงสะอื้นง้องแง้ง อะไรก็กลัว ไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น