“ไหนบอกว่าไม่มีเวลาไง”
เปลี่ยนคำพูดเร็วเชียวนะ แต่ก่อนหน้านี้เขาปฏิเสธไปแล้วครั้งหนึ่ง เรื่องนั้นเปลี่ยนไม่ได้
“ไม่มีเวลาก็ต้องหาเวลาให้ได้”
“ฉันรู้ว่าคุณยุ่ง ไม่อยากรบกวนธุระสำคัญของคุณหรอก ยังไงจะนัดคนอื่นไปด้วยก็ได้”
“ฉันไม่ยอม มีแค่ฉันที่ไปเป็นเพื่อนเธอได้” ฟู่ถิงรู้ว่าเธอจงใจยั่วโมโห เพราะไม่พอใจที่ตอนแรกเขาไม่ยอมตกลง
“แล้วแต่คุณเลย ยังไงฉันจะไปหาคนอื่นเมื่อไรก็ได้ คุณไปคราวนี้ คราวหน้าฉันก็ต้องหาคนไปด้วยอยู่ดี ไม่ต่างกันหรอก”
ที่เธอพูดก็ไม่ผิด ต่อไปคุณย่าก็ยังมีวันเกิด คนอื่นในครอบครัวก็ต้องฉลองวันเกิด ไหนจะงานเลี้ยงสังสรรค์สารพัด เรื่องแบบนี้มีอีกมาก เพียงแต่ครั้งนี้เป็นงานสำคัญที่สุดในช่วงนี้
ฟู่ถิงนิ่งไปครู่หนึ่ง รู้ว่าเธอเอาแต่ใจ จึงต้องพูดให้ชัดเจนและครบถ้วน “คราวหน้าฉันก็จะไปกับเธอ”
นี่คือคำมั่นสัญญา
“แล้วคราวถัดจากนั้น...” เวินลิ่งเจาเริ่มได้คืบจะเอาศอก
“คราวถัดจากนั้นก็ไปด้วย พอใจหรือยัง?”
“แบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”
คำพูดของเขาเชื่อถือได้มาก เมื่อรับปากแล้วก็ไม่มีทางกลับคำ ต่อให้กลับคำก็ย่อมมีวิธีชดเชยให้ ได้คำมั่นจากเขามาถึงสามครั้ง แบบนี้ก็ไม่ขาดทุนแล้ว
เวินลิ่งเจาอารมณ์ดีขึ้นมา พลิกตัวไปมาบนตัวเขาอย่างเริงร่า พอมีความสุขเธอก็ชอบขยับซุกซน
“เป็นตะคริวหรือไง?”
“...”
ผู้ชายไม่รู้จักสร้างบรรยากาศเลย เธอไม่อยากพูดด้วยแล้ว
ฟู่ถิงเตือนเธอ “ตรงนี้ไม่สะดวก อย่าขยับซน กลับไปแล้วค่อยจัดการเธอ”
เวินลิ่งเจารีบนอนนิ่งทันที