ภายในห้อง เวินลิ่งเจายังนอนไม่หลับอยู่นาน ใจหนึ่งก็สับสนลังเล
ถึงสวรรค์จะประทานโชคให้สักครั้ง แต่ก็ใช่ว่าจะเอาแต่นั่งรอให้โชคหล่นใส่ทุกวัน
เธออยากเข้าใกล้ฟู่ถิง หากไม่เป็นฝ่ายไปหา ทั้งคู่ก็ไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกันเลย
ต่อให้เป็นเวินเหยียนที่ใกล้จะหมั้นหมายกับเขาแล้ว หากไม่ใช่เพราะคุณย่าจัดงานให้พบกันหลายครั้ง เธอก็คงไม่ได้เจอฟู่ถิงเหมือนกันใช่ไหม
แต่ที่นี่คือตระกูลเวิน ความเสี่ยงสูงมาก หากมีคนจับได้ขึ้นมาในตอนนี้ เธอคงเหลือทางเดียวคือรอความตาย
เวินลิ่งเจาพลิกตัวไปมาบนเตียง
หลังจากลังเลอยู่นาน ในที่สุดเธอก็ส่งข้อความหาฟู่ถิง
เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อนก็จริง แต่จะรับหรือไม่รับเป็นการตัดสินใจของเขา ถ้าเขา...
ถ้าเขาตอบรับ อย่างน้อยเธอก็มีคนคอยหนุนหลัง ทำให้มีความมั่นใจขึ้นบ้าง แม้จะแค่เล็กน้อยก็ตาม
เวินลิ่งเจา: 【คุณหลับหรือยัง】
ฟู่ถิง: 【มีอะไร】
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ดูท่าจะยังไม่พัก และคงยินดีจะคุยกับเธอ
เวินลิ่งเจา: 【ช่วงนี้สวนกำลังปรับปรุง การกำจัดยุงยังไม่เสร็จ ตอนกลางคืนอย่าลืมปิดหน้าต่าง ถ้ารู้สึกอึดอัดก็เปิดประตูไว้ได้นะ】
ฟู่ถิง: 【ฉันดูเหมือนคนโง่หรือไง】
นี่ไม่ใช่การบอกใบ้แล้ว แต่เป็นการบอกกันตรง ๆ ต่อให้โง่แค่ไหนก็ดูออก
เวินลิ่งเจาวางโทรศัพท์ลง หัวใจเต้นรัว เธอสูดหายใจออกเฮือกหนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้อง
ดึกมากแล้ว คนในตระกูลเวินส่วนใหญ่เข้านอนกันหมด แม้แต่พวกพี่เลี้ยงก็กลับเข้าห้องไปแล้ว
ทางเดินเงียบกริบ เธอพยายามย่องให้เบาที่สุด แต่ก็ยังเลี่ยงเสียงฝีเท้าแผ่วเบาไม่ได้