เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อเข้าใกล้เขา เขาอาจจะรู้ตัวอยู่แล้วก็ได้
บางทีเขาอาจแค่ขี้เกียจลงมือกับเธอ เห็นว่าเธอน่าสนุก เลยยอมเสียเวลามาหยอกเล่นด้วย
เวินลิ่งเจาเพิ่งรู้ตัวเอาตอนนี้ว่าเธอไปยั่วผู้ชายที่อันตรายมากเข้าแล้ว
แต่เธอขึ้นเรือมาแล้ว ไม่มีโอกาสให้หันหลังกลับ ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ไม่มีอะไรให้เสีย ไม่กลัวว่าจะสูญเสีย ต่อให้ผลลัพธ์เลวร้ายที่สุด ก็ไม่ได้แย่ไปกว่าตอนนี้สักเท่าไร
เวินลิ่งเจาอารมณ์ไม่ค่อยดีนัก เธอเก็บตัวพักฟื้นอยู่ที่บ้านหลายวันติดกัน
ถังเว่ยหยาง เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอโทรมาชวนไปทำสวยข้างนอก
“จุ๊ ๆ ทำไมเธอสวยขึ้นอีกแล้วล่ะ?”
พอเห็นเธอ ถังเว่ยหยางก็อดไม้เลื้อยมือไปหยิกแก้มไม่ได้
ขาวนุ่มนิ่ม สัมผัสดีจริง ๆ
เธอทำเสียงจุ๊ ๆ สองครั้ง แต่แล้วก็ถูกเวินลิ่งเจาตีมืออย่างแรง
“เธอเห็นฉันเป็นหมาหรือไง!”
“เจาเจา ฉันคิดถึงเธอจะแย่แล้ว แบ่งความสวยมาให้ฉันบ้างได้ไหม ชาติหน้าฉันจะเกิดเป็นลูกสาวเธอ จะได้สวยเหมือนเธอ แต่เธอต้องเป็นคนรวยนะ ฉันยังอยากเป็นลูกเศรษฐีอยู่”
ถังเว่ยหยางเติบโตในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก นิสัยร่าเริงเปิดเผย มักพูดอะไรชวนตะลึงอยู่เสมอ
เวินลิ่งเจาคุ้นชินมานานแล้ว
“ฉันจองคิวไว้ล่วงหน้าแล้ว วันนี้เราจะทำโปรแกรมนี้ ฉันทำมาเองสองครั้งแล้ว ผลลัพธ์ดีมาก ก่อนหน้านี้ชวนเธอทีไรก็ไม่ว่างทุกที”
“ช่วงนี้ฉันมีธุระน่ะ”
“อย่าบอกนะว่าเธอมีแฟนแล้ว พอมีรักใหม่ก็ลืมรักเก่าเลยเหรอ”
“อย่าพูดเหลวไหลน่า”
ถังเว่ยหยางรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เวินลิ่งเจาสวยอยู่แล้ว แต่วันนี้กลับสวยกว่าเดิม ทั้งที่เป็นใบหน้าเดิมแท้ ๆ แล้วมันต่างกันตรงไหนกันนะ?