บทที่ 11 ลูกสาวนอกสมรสเจ้าเล่ห์ ปะทะ พี่เขยอภิสิทธิ์ชน 11
เมื่อเวินลิ่งเจาฟื้นขึ้นมา ห้องก็ยังคงมืดสลัวจนแยกไม่ออกว่าเป็นเวลาไหน ไม่รู้ว่าฟ้ามืดแล้วหรือสว่างแล้ว
แขนกำยำของชายหนุ่มพาดอยู่บนเอวเธอ กอดรัดเอาไว้แน่นในท่าทางแสดงความเป็นเจ้าของอย่างยิ่ง
ภาพชวนกระดากใจบางฉากวาบผ่านเข้ามาในหัว
ใบหน้าค่อย ๆ ร้อนผ่าว แม้แต่ลมหายใจก็ร้อนผิดปกติ
เหลวไหลเกินไปแล้ว วุ่นวายเกินไปแล้ว จนพอนึกย้อนกลับไปก็ยังแทบไม่อยากเชื่อ
เธอรู้สึกร้อน จึงอยากดันมือชายหนุ่มออก แต่กลับปลุกเขาให้ตื่นเสียก่อน
เวินลิ่งเจามองเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ขมวดคิ้ว แล้วคลายออก
“นอนต่ออีกหน่อย” เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าและทุ้มมีเสน่ห์
เขากอดเธอแน่นขึ้น แทบจะทับอยู่บนตัวเธอ มือยังคงลูบไล้ไปตามร่างกายไม่หยุด
เวินลิ่งเจาจะผลักเขาออกได้อย่างไร เธอไม่ดิ้นรน เพียงเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนหัวเตียง
เธอมองเวลา ตอนนี้เพิ่งตี 5
ยังเช้าอยู่จริง ๆ ยังไม่ถึงเวลาตื่นตามปกติ
เธอเลื่อนดูโทรศัพท์ ไม่มีใครโทรหาเธอ ข้อความก็มีไม่มาก มีเพียงถังเว่ยหยางที่ส่งรูปมาให้สองสามรูป
ผู้หญิงคนนี้เหมือนมีหนามงอกอยู่ที่เท้า อยู่นิ่งไม่ได้เลย สองวันก่อนยังอยู่ในประเทศ เมื่อวานก็ไปยุโรปแล้ว ดูเหมือนจะได้แฟนใหม่ด้วย เธอจำได้ว่าคนในรูปไม่ใช่คนเดียวกับแฟนคนก่อน
เวินลิ่งเจาขยายภาพดู
ในสายตาเธอ ชาวต่างชาติดูหน้าตาคล้ายกันไปหมด โดยเฉพาะรสนิยมของถังเว่ยหยางที่แทบไม่เปลี่ยน เมื่อก่อนแฟนผู้ชายหลายคนของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกว่าหน้าตาเหมือนกันหมด
เธอกำลังนึกทบทวนอยู่ดี ๆ ฟู่ถิงก็พลันตื่นขึ้นมา แล้วแย่งโทรศัพท์ไปจากมือเธอ