ฟู่ถิงอยู่เป็นเพื่อนเธอตลอดทั้งวัน พอตกกลางคืน ทั้งสองก็อยู่ด้วยกัน
นอกจากลองชุดราตรีแล้ว เวินลิ่งเจายังลากเขาไปเดินห้างถึงสองชั่วโมง ใช้จ่ายอย่างเต็มที่ไปครั้งหนึ่ง
เทพเจ้าแห่งโชคลาภอยู่ข้าง ๆ ทั้งคน จะต้องกังวลเรื่องราคาไปทำไม
ฟู่ถิงมองเธอเดินไปเดินมาในห้องนอนราวกับผีเสื้อแสนสวย เปลี่ยนเสื้อผ้าไปหลายชุด
เธอไม่คิดจะหลบเขาเลยสักนิด เปลี่ยนชุดและถอดชุดต่อหน้าเขาอย่างไม่สนใจ ไม่ได้คิดเลยว่าการกระทำของตัวเองอาจนำพาอันตรายมาให้
“พี่มาช่วยฉันหน่อย” ตอนถอดชุด เส้นผมของเธอดันไปเกี่ยวกับชุดกระโปรงเข้าโดยไม่ตั้งใจ
ผีเสื้อแสนสวยที่กำลังโบยบินถูกตาข่ายผืนใหญ่จับไว้ ได้แต่ดิ้นกระเสือกกระสน รอให้ใครสักคนมาช่วย
คำเปรียบเปรยนี้ผุดขึ้นมาในใจฟู่ถิงเป็นอย่างแรก แต่เธอเคยคิดบ้างไหมว่าคนที่ถูกเรียกมา อาจไม่ได้ตั้งใจมาช่วยเธอ
เขาเดินเข้าไปช่วยคลี่เส้นผมให้เธอ จนเธอถอดชุดกระโปรงออกได้อย่างราบรื่น
วินาทีถัดมา เขาก็อุ้มเธอขึ้นสูง
“อ๊ะ พี่ทำอะไรน่ะ ปล่อยฉันลงนะ” เวินลิ่งเจากลัวตก จึงได้แต่คว้าเสื้อผ้าของเขาไว้
“ไปอาบน้ำ”
“ไม่เอา ฉันยังลองชุดไม่เสร็จเลย”
“พรุ่งนี้ค่อยลอง” เขาพูดพลางอุ้มเธอเข้าไปในห้องน้ำ
ไอน้ำพร่าเลือนบดบังทัศนวิสัย ภาพในห้องน้ำมองเห็นไม่ชัดนัก มีเพียงเงาคนสองคนที่ไหววูบไปมา บางครั้งก็มีเสียงครางอย่างอดกลั้นดังออกมา
ไม่ได้ใกล้ชิดกันมาหลายวันแล้ว ทั้งคู่ราวกับคนรักที่กำลังอยู่ในช่วงหวานชื่น พออยู่ด้วยกันก็แยกจากกันไม่ลง…
เวินลิ่งเจาตื่นขึ้นมากลางดึก แล้วพบว่าข้างกายไม่มีใคร