เผยเย่าไม่อยากสนใจเธอ และไม่คิดถือสาหาความกับเธอ ระหว่างทางจึงไม่ได้พูดอะไรอีก พอกลับถึงตระกูลเผย เขาก็ให้พ่อบ้านพาเธอไปจัดแจงห้องพัก
กลางดึก เวินลิ่งเจาสวมชุดนอนสีชมพูนั่งอยู่กลางเตียงหลังใหญ่ กวาดตามองซ้ายทีขวาทีอย่างไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง
ห้องของเธอใหญ่กว่าบ้านตัวเองเสียอีก!
ในห้องไม่ได้มีแค่ห้องน้ำกับห้องแต่งตัว แต่ยังมีระเบียงขนาดใหญ่ที่มองเห็นสวนดอกไม้เต็มลานด้านนอกได้ด้วย
ตอนกินข้าว เผยเย่าถามเธอผ่าน ๆ ว่าชอบห้องแบบไหน เธอตอบว่าชอบสีชมพูและดอกไม้เล็ก ๆ ตอนนั้นคิดว่าเขาแค่ถามไปอย่างนั้น ใครจะรู้ว่าเขาจะจัดห้องแสนสมบูรณ์แบบแบบนี้ให้เธอจริง ๆ
พ่อบ้านบอกว่าห้องนี้จัดเตรียมขึ้นอย่างเร่งรีบ หากขาดเหลืออะไรหรือพักแล้วไม่สบายตรงไหนก็บอกได้ พวกเขาจะจัดคนมาดูแลให้
เวินลิ่งเจารีบโบกมือ ห้องดีขนาดนี้ ต่อให้ตั้งใจจับผิดก็ยังหาเรื่องติไม่ออก
ดี ดีมากจริง ๆ!
เวินลิ่งเจารู้สึกอยากร้องไห้ ดวงตาร้อนผ่าว
วันนี้ได้กินอาหารอร่อย ได้ซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ แล้วยังได้เข้ามาอยู่ในบ้านดี ๆ แบบนี้อีก มันวิเศษยิ่งกว่าฝันดีเป็นร้อยเท่า!
เป็นหมื่นเท่า!
เธอเริ่มนึกเสียใจที่วันนี้ทำเรื่องไม่ค่อยเป็นมิตรกับเผยเย่า แถมยังคิดในใจว่าเขาเป็นคนไม่ดี
แม้เธอจะไม่ได้เห็นด้วยกับคำพูดและการกระทำของเขาทั้งหมด แต่คนเราก็ไม่มีทางไร้ข้อบกพร่อง ความไม่ดีเพียงนิดเดียวของเขา เมื่อเทียบกับสิ่งดี ๆ ที่มอบให้เธอแล้ว ก็แทบมองข้ามได้เลย
เผยเย่าเป็นคนดีมากจริง ๆ!
เวินลิ่งเจามอบบัตรคนดีคะแนนเต็มให้เผยเย่าเงียบ ๆ ในใจ
เกณฑ์ของบัตรใบนี้สูงมาก ก่อนหน้านี้เธอให้อภัยได้แค่ครั้งเดียว แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ต่อให้ภายหลังเขาทำเรื่องไม่ดีจริง ๆ เธอก็ให้อภัยได้อีกหลายครั้ง ดูจากของกิน เสื้อผ้า และห้องพักเหล่านั้นแล้วกัน
ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีใครดีกับเธอขนาดนี้มาก่อน พี่อาเฉิงถือว่าดีกับเธอมาก ๆ แล้ว แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นนี้
เธอรู้ว่าบางครั้งสมองตัวเองอาจไม่ไวเท่าคนอื่น แต่เธอก็พยายามไม่ทำเรื่องโง่ ๆ อย่างน้อยเธอก็แยกออกว่าใครดีใครร้ายได้ ทว่าหากแยกย่อยลงไปอีก คนไม่ดีก็มีหลายแบบ คนดีก็มีหลายอย่าง รายละเอียดข้างในช่างซับซ้อน