มื้อหนึ่งกินเวลาถึงสองชั่วโมง เวินลิ่งเจากินไปพักไป แถมยังถามโน่นถามนี่เป็นระยะ อย่างเช่นปลาตัวนี้ชื่ออะไร ทำไมถึงได้ชื่อนี้ มีวิธีทำแบบอื่นอีกไหม แล้วรู้ได้อย่างไรว่าส่วนอื่นของปลาชนิดนี้มีพิษ ถ้าคนแรกที่ลองกินไม่โชคร้ายแย่หรือ...
เผยเย่ารู้สึกเสียดายอยู่บ้างที่เมื่อครู่พูดกับเธอมากไปหน่อย คำถามผุดขึ้นมาต่อเนื่องไม่ขาดสาย อาหารแต่ละจานเธอถามไม่หยุด
เขาบอกทุกอย่างที่ตัวเองรู้ให้เธอฟัง ส่วนเรื่องที่ไม่รู้ก็ช่วยไม่ได้ ได้แต่ทำหน้าขรึมบอกว่าเป็นความลับ บอกเจ้าทึ่มน้อยไม่ได้
เวินลิ่งเจาได้แต่พยักหน้าอย่างผิดหวัง ดูท่าจะไม่รู้ตัวเลยว่าที่จริงแล้วเขาไม่รู้คำตอบ
“ฉันอิ่มแล้ว!” เธอประกาศด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข
เวินลิ่งเจาลูบท้องตัวเองที่เห็นได้ชัดว่าป่องขึ้น โชคดีที่ชุดกระโปรงออกแบบมาอย่างเหมาะเจาะ ต่อให้กินเพิ่มอีกหน่อยก็ไม่ดูผิดสังเกต