ช่วงนี้หรงเซี่ยนดูเหมือนจะยุ่งมาก
จู่ ๆ เวินลิ่งเจาก็นึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้เจอเขามาเกือบครึ่งเดือนแล้ว แถมยังไม่ได้รับข่าวคราวจากเขาเลย
หากเป็นเมื่อก่อน เรื่องแบบนี้แทบจะไม่มีทางเกิดขึ้นได้
ลองดูข่าวแล้ว ตระกูลหรงก็ไม่ได้มีข่าวเสียหายอะไร ตรงกันข้าม กลับคว้าโครงการลงทุนขนาดใหญ่ได้อีกหลายโครงการ ทั้งยังบรรลุความร่วมมือเชิงลึกกับผู้ให้ทุนรายหนึ่งที่ชื่อขึ้นต้นด้วยคำว่า “จง” กำลังเติบโตอย่างรวดเร็ว
เวินลิ่งเจาโทรหาเขา ตั้งใจจะชวนออกมาเจอกัน
ระหว่างรอให้ปลายสายรับ เธอรู้สึกราวกับตัวเองเป็นฮ่องเต้ในวัง วัน ๆ ขยันบริหารราชกิจ ทุ่มเททำงานอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แล้ววันหนึ่งก็นึกขึ้นได้ว่าไม่ได้เข้าวังหลังมานาน ควรผ่อนคลายบ้าง จึงโบกมือสั่งให้เคลื่อนขบวนไปยังตำหนักพระสนมหรง
เธอให้คะแนนหรงเซี่ยนสูงมาก ถึงกับยอมยกตำแหน่งพระสนมเอกให้เขา ถ้าเขารู้เข้าก็คงดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่แน่
“คุณเวิน...” เลขานุการของหรงเซี่ยนเป็นคนรับสายอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เธอถึงกับสงสัยว่าตัวเองโทรผิดเบอร์หรือเปล่า แต่พอตรวจดูอีกครั้ง ก็พบว่าโทรเข้ามือถือส่วนตัวของเขาจริง ๆ
ก่อนหน้านี้ ต่อให้เธอโทรผิดเวลา เลขาฯ ก็จะส่งสายให้หรงเซี่ยนทันทีที่รู้ว่าเป็นเธอ
“เขาอยู่ไหน?” เวินลิ่งเจายังไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก คิดเพียงว่าเขาคงยุ่งมาก
“คุณหรงกำลังประชุมอยู่ครับ มีธุระอะไรฝากผมไว้ก่อนได้เลย ผมจะช่วยบอกให้”