เวินลิ่งเจานอนคว่ำอยู่บนเตียง พิมพ์ข้อความส่งไปตั้งมากมาย กว่าจะพอสงบใจลงได้ก็เล่นเอาเหนื่อย
เธอจำเรื่องนี้ไว้แล้ว และจะไม่มีวันให้อภัยเขาอีก ความรักของพวกเขา… ไม่สิ นั่นไม่ใช่ความรักเสียหน่อย เรือผุพังของพวกเขาจมลงสู่ร่องลึกใต้ทะเลลึกเป็นพันเมตร กู้ขึ้นมาไม่ได้อีกแล้ว!
เวินลิ่งเจาคิดไปคิดมา ยิ่งคิดก็ยิ่งเศร้า โทรศัพท์ของหรงเซี่ยนก็โทรเข้ามา
ตัดสาย
เธอไม่รับ!
เขาโทรมาอีกครั้ง เธอก็ยังไม่รับ
แต่คนปลายสายอดทนมากเหมือนเคย โทรเข้ามาติด ๆ กันหลายครั้ง เธอตัดสายเมื่อไรก็โทรมาใหม่เมื่อนั้น
ขณะเดียวกัน ข้อความก็ถูกส่งตามมา
【เบบี๋ รับโทรศัพท์หน่อย】
【เบบี๋ ผมขอโทษ เมื่อกี้ผมผิดเอง】
เวินลิ่งเจาทำเสียงฮึดฮัด ตอนนี้ถึงรู้จักเรียกเบบี๋ก็สายไปแล้ว!
เธอไม่ใช่เบบี๋ของเขาเสียหน่อย
บนโลกนี้มีคนตั้งมากมายที่ชอบเธอ เธอจะเป็นเบบี๋ของใครก็ได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นเขาสักหน่อย
หรงเซี่ยน:【ตอนนี้ผมกำลังไปหา】
เวินลิ่งเจาวางโทรศัพท์ไว้ข้าง ๆ ไม่สนใจจะมองอีก
ยี่สิบนาทีต่อมา ด้านนอกก็มีเสียงรถดังขึ้น
เวินลิ่งเจาลุกจากเตียง วิ่งไปหลบในห้องแต่งตัว ด้านในมีห้องย่อยหลายห้อง รวมทั้งฐานลับของเธอด้วย
ไม่นานนักก็มีเสียงเปิดประตูดังมาจากข้างนอก
เสียงฝีเท้าไม่ดังนัก แต่ก็พอได้ยิน คาดว่าผู้ชายคนนั้นกำลังเดินตามหาเธอไปทั่ว
ฮึ อย่าหวังว่าจะหาเธอเจอเลย
“โฮ่ง ๆ—” หยวนเป่าเห่าอยู่สองสามครั้ง ก่อนจะวิ่งตรงไปยังห้องแต่งตัว
หยวนเป่าเป็นสุนัขที่จ้าวอี๋หลิงเลี้ยงมาหลายปีแล้ว ปกติเวินลิ่งเจาชอบหยอกเล่นกับมันมาก
ใครจะคิดว่าหรงเซี่ยนจะร้ายกาจขนาดนี้ กล้าโกงกันซึ่ง ๆ หน้า