ฟู่ถิงยุ่งมากจริง ๆ
เวินลิ่งเจาพักอยู่ที่บ้านของเขาหลายวันพอดีกับที่ช่วงนี้งานของเขาถูกจัดไว้ที่นั่น เธอจึงพบว่าเขามีประชุมแทบตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
ไม่เพียงเท่านั้น งานเลี้ยงรับรองก็มีไม่น้อย ระหว่างนั้นยังไปงานเลี้ยงอีกหลายครั้ง
เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงไม่ดื่มเหล้าง่าย ๆ ต่อให้แต่ละงานดื่มแค่แก้วเดียว พอรวมกันก็ไม่ใช่จำนวนน้อย ๆ ร่างกายคงทนไม่ไหวแน่
ตอนนี้เธอไม่อิจฉาริษยาที่เขาหาเงินได้มากมายขนาดนั้นแล้ว
ถ้าเปลี่ยนเป็นเธอต้องนั่งอยู่ในตำแหน่งของเขา เว้นแต่จะเป็นเหล็กกล้า ไม่อย่างนั้นคงไม่ถึงสามวันก็หมดสภาพ ยุ่งจนหัวหมุน
“ชิ พล็อตน้ำเน่าแบบนี้ใครเขาดูกันนะ?” เวินลิ่งเจาเคี้ยวมันฝรั่งทอดไปพลางบ่นละครรักในเมืองสุดน้ำเน่าบนโทรทัศน์ไปพลาง แถมยังสมัครสมาชิกบริการดูหนังไปด้วย
พอได้ยินเสียงข้างนอก เธอก็รีบวิ่งออกไป
ฟู่ถิงกำลังดึงเนกไทออก สีหน้าดูเหนื่อยล้า ขณะกำลังจะเดินไปยังห้องนอนอีกห้อง
ช่วงหลายวันนี้เขาทำงานที่นี่ และนอนที่นี่ตอนกลางคืนด้วย ทว่าห้องนอนของเขาอยู่ห่างจากห้องของเธอมาก มีห้องหลายห้องคั่นอยู่ตรงกลาง
“คุณทำงานเสร็จแล้วเหรอ?” เวินลิ่งเจาถาม
ฟู่ถิงมองเธอแวบหนึ่ง ไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะค่อย ๆ เดินเข้ามาสองสามก้าว
เขายกมือขึ้น
เวินลิ่งเจาอยากหลบ แต่ก็ไม่กล้า ร่างกายแข็งทื่อยืนอยู่กับที่ ไม่เข้าใจว่าเขาจะทำอะไร
นิ้วโป้งปัดเบา ๆ เศษมันฝรั่งทอดตรงมุมปากก็ร่วงลงมา
“กินด้วยหน้าหรือไง?”
ใบหน้าของเวินลิ่งเจาแดงก่ำทันที อับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี เธอดูโทรทัศน์เพลินเกินไป จนไม่ได้สังเกตเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พวกนี้เลย