หลังจากใกล้ชิดกัน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ยิ่งก้าวหน้า แทบทุกนาทีต่างตัวติดกันราวกับกาวแน่นหนึบ
หรงเซี่ยนรู้สึกราวกับเพิ่งแต่งงานใหม่
ผ่านคืนเข้าหอไปแล้ว จะไม่ใช่คู่แต่งงานใหม่ได้อย่างไร ทั้งสองอย่างก็ไม่ต่างกัน
น่าเสียดายที่ตอนนี้เจ้าหญิงน้อยยังอายุไม่ถึงเกณฑ์ จึงยังไม่ได้ใบทะเบียนสมรสสีแดงอย่างถูกกฎหมาย ไม่อย่างนั้นเขาคงรอไม่ไหวแล้ว
“คุณแม่!” เวินลิ่งเจากำลังวิดีโอคอลกับจ้าวอี๋หลิงอยู่ที่ระเบียง ร้องเรียกไม่หยุด ทั้งที่ไม่มีเรื่องอะไรเป็นพิเศษ แค่อยากเรียกคุณแม่อยู่เรื่อย ๆ
“ทะเลแถวนี้สวยมากเลย หนูเก็บก้อนหินเล็ก ๆ มาได้ตั้งเยอะ สวยกว่าหินเพชรอีก เดี๋ยวหนูเอากลับบ้านไปให้คุณแม่กับคุณพ่อ...”
เป็นบทสนทนาอบอุ่นระหว่างแม่ลูก
หรงเซี่ยนไม่ได้ตั้งใจแอบฟัง เพียงได้ยินเนื้อหาราง ๆ เท่านั้น
ฟังดูดีไม่น้อย ไม่คิดว่าเธอจะเตรียมของขวัญแบบเดียวกันให้คนในครอบครัวด้วย แต่ครั้งนี้เขาเป็นคนแรกที่ได้รับ เห็นได้ชัดว่าเธอให้ความสำคัญกับเขามาก
หรงเซี่ยนอารมณ์ดีขึ้นมาก สีหน้าพลอยอ่อนโยนลงไปด้วย
พี่เลี้ยงขึ้นมาเรียกทั้งคู่ไปกินข้าว เชฟเตรียมอาหารพื้นเมืองของที่นี่ไว้หลายอย่าง บางเมนูต้องทำไปกินไป ถึงจะได้รสชาติดีที่สุด
เวินลิ่งเจาหูไว ทั้งที่กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ก็ยังสังเกตความเคลื่อนไหวทางนี้ พอได้ยินว่าถึงเวลากินข้าวก็รีบหยุดพูดทันที
“คุณแม่ หนูไปกินข้าวก่อนนะ เดี๋ยวค่อยโทรหาใหม่”
“ได้จ้ะ ไปเถอะ กินเยอะ ๆ อย่าผอมเกินไปนะ”