"พวกแกจะทำอะไร?"
มองดูกลุ่มคนกว่าสิบที่ยืนเรียงรายอยู่ตรงหน้า เจียงเฮ่าสีหน้าเย็นชา
"จะทำอะไร!" ไอ้บ้าหัวเราะเยาะ "แกทำให้เสี่ยวหู่ลูกชายท่านเหมยพลิกคว่ำบาดเจ็บเข้าโรงพยาบาล แกคิดหรือว่าจะไม่มีวันนี้ บอกตรง ๆ เลยนะ ท่านเหมยให้พวกเรามาเด็ดเอ็นมือเอ็นเท้าแก ให้แกกลายเป็นไอ้พิการ"
"กลางวันแสก ๆ พวกแกทำร้ายคนแบบนี้ ไม่กลัวกฎหมายลงโทษหรือ" เจียงเฮ่าถามกลับ
"กฎหมาย!" ไอ้บ้าหัวเราะเย็น "ในอู่หลิง ท่านเหมยของเราก็คือกฎหมาย ข้าไม่อยากเสียเวลาพูดกับแกแล้ว แกอยู่นิ่ง ๆ ให้ข้าเด็ดเอ็นมือเอ็นเท้าแกซะดี ๆ ถ้าขัดขืน ข้าไม่เพียงเด็ดเอ็นมือเอ็นเท้าแก แต่จะควักลูกตาแกด้วย"
"อย่างนั้นหรือ?" เจียงเฮ่ามองไอ้บ้าด้วยรอยยิ้มเย็น "ข้ายืนนิ่ง ๆ ให้ พวกแกเข้ามาเด็ดเลย"
"ดี อย่างนี้แหละ"
ไอ้บ้าพยักหน้าอย่างพอใจ ถือดาบยาวในมือเดินยิ้มเหี้ยมตรงไปยังเจียงเฮ่า
…………
"เจียงเฮ่าคนนี้ก่อนหน้านี้ทำเก่งต่อหน้าพวกเรา แต่ตอนนี้เจอพี่ไอ้บ้า กลับกลัวจนไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน น่าขายหน้าจริง ๆ" หลิวหมิงอวี่มองเจียงเฮ่าด้วยความดูถูก "พี่สาวแกสวยขนาดนั้น ถ้าแต่งกับไอ้ขี้แพ้แบบนี้จริง ๆ ก็เรียกว่าชีวิตพังทั้งชีวิต"
เฟิงจื่อถงเองก็ผิดหวังอย่างมากกับท่าทีของเจียงเฮ่า ผู้ชายคนหนึ่งเจอศัตรูที่แข็งแกร่ง กลับไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืน จะมีความสามารถอะไรได้
บางทีนี่อาจเป็นเพราะสวรรค์เห็นใจพี่สาว จึงจัดแจงให้เป็นเช่นนี้ เฟิงจื่อถงคิดในใจ
………………
ลูกน้องที่อยู่ข้างหลังไอ้บ้าต่างไม่ขยับ
พวกเขาคิดว่าพี่ไอ้บ้าเป็นนักฆ่ามือหนึ่งของท่านเหมย ต่อให้ไม่พูดว่าเจียงเฮ่าขี้ข้าขนาดนี้ไม่กล้าขัดขืน ถึงเจียงเฮ่าขัดขืนก็เหมือนเอาไข่ไปกระแทกหิน
แต่เหตุการณ์ที่ทำให้ทุกคนตะลึงก็ปรากฏขึ้น เมื่อไอ้บ้าเดินเข้าใกล้ตัวเจียงเฮ่าและถือดาบยาวจะเด็ดเอ็นมือเจียงเฮ่า จู่ ๆ เจียงเฮ่าก็เตะเข้าไปที่หน้าท้องของไอ้บ้า
ฟุบ!
ไอ้บ้ากระอักเลือดสดออกมา ร่างเหมือนหนังสติ๊กถอยหลังกระเด็นไป กระแทกลูกน้องที่ถือกระบองเหล็กอยู่ข้างหลังสองคนล้มลงไปด้วย แล้วตกลงบนพื้น กลิ้งไปอีกหลายตลบ หมดสติไป
เท้านี้เหมือนสายฟ้าฟาด เกิดขึ้นกะทันหัน จบลงในพริบตา ทำให้คนตั้งตัวไม่ทัน เท้านี้ก็จบสิ้นแล้ว