โรงพยาบาล
ในห้องผู้ป่วย เหมยโหย่วเต๋อมองคนบ้าที่นอนขยับตัวไม่ได้อยู่บนเตียง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
ลูกน้องกว่าสิบคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาเงียบกริบ อกสั่นขวัญหาย
เงียบไปพักใหญ่ เหมยโหย่วเต๋อก็หันกลับไปชี้หน้าลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง “พวกแกตั้งหลายคนรุมเขาคนเดียว ไม่ใช่แค่แพ้ แต่คนบ้ายังถูกอัดบาดเจ็บสาหัสอีก ต่อให้เขามีสามหัวหกแขน พวกแกสิบกว่าคน เอาแค่ทับก็น่าจะทับมันตายได้แล้ว”
“ท่านเหมยครับ ไอ้เจียงเฮ่านั่นมันแรงเยอะเกินไป ไม่ใช่แรงมนุษย์ธรรมดาเลย” ลูกน้องคนหนึ่งเดินหน้าออกมา ตัวสั่นเทา
“เขาใช้แค่เท้าเดียวก็เตะพี่คนบ้าบาดเจ็บสาหัส มือเดียวก็ยกคนขึ้นมาได้สบายๆ”
……
ฟังลูกน้องแต่ละคนเล่า ใบหน้าที่เดือดดาลของเหมยโหย่วเต๋อก็ค่อยๆ เคร่งขรึมขึ้น
เขารู้ว่าลูกน้องพวกนี้ไม่มีทางโกหกตัวเองแน่นอน
แต่คนบ้าน่ะ เป็นมือมีดอันดับหนึ่งของเขา เป็นมือมีดที่คนเดียวไล่ฟันคนเป็นสิบๆ โดยไม่ตกเป็นรอง กลับถูกเตะทีเดียวจนอวัยวะภายในพังหมด ลองคิดดูว่าแรงเตะนั่นมากแค่ไหน
“พ่อครับ พ่อมาอยู่ในห้องคนอื่นทำไม”
เสียงหนึ่งดังขึ้น เหมยเสี่ยวหู่ที่พักอยู่ในห้องข้างๆ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าบ่นงึมงำ
“เสี่ยวหู่ อาการเจ็บแกยังไม่หาย หมอบอกว่าไม่ควรลุกจากเตียง” เหมยโหย่วเต๋อพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“พ่อครับ เช้านี้พ่อไม่ใช่บอกว่าให้พี่คนบ้าไปแก้แค้นแล้วหรอ ยังบอกให้ผมรอฟังข่าวดี แล้วทำไมตอนนี้ถึงเงียบหายไปหมด” เหมยเสี่ยวหู่มองพ่อตัวเองอย่างหัวเสีย
“เหมยโหย่วเต๋อ แกพาคนมายืนเต็มห้องแบบนี้ทำไม อยากดูว่าเสี่ยวหู่จะตายเมื่อไหร่หรือไง ยังไม่รีบให้พวกมันไปแก้แค้นให้เสี่ยวหู่อีก” หวังหลิงฮวาก็วิ่งพรวดเข้ามาในห้องผู้ป่วย ตะโกนใส่เหมยโหย่วเต๋อ