หลังจากลงจากรถ เจียงเฮ่าเดินเข้าไปในร้านอาหารเช้าแห่งหนึ่ง
หลี่เยว่เหมยกับเฒ่าเฟิงตอนนี้มีอคติกับเขามาก โดยเฉพาะหลี่เยว่เหมยที่ส่งสายตาเคียดแค้นมาให้เขาเป็นระยะ การนั่งกินข้าวเช้าอยู่ที่บ้านทำให้เขารู้สึกอึดอัด
ร้านอาหารเช้าคนไม่มาก ภายในร้านกว้างใหญ่มีเพียงกลุ่มคนประปราย
เจียงเฮ่าเลือกนั่งริมหน้าต่างตามสบาย แล้วสั่งเสี่ยวหลงเปา ข้าวต้ม ไข่พะโล้ 3 ฟอง และผักดองจานเล็ก
เพิ่งนั่งลง จิบข้าวต้มไปได้เพียงอึกเดียว เขาก็วางชามลง แล้วทอดสายตาไปนอกหน้าต่าง เห็นรถเก๋งคันหนึ่งจอดนอกร้านอาหารเช้า จากนั้นชายรูปร่างผอมบาง หน้าตาอัปลักษณ์ก็เดินลงมาจากรถและเข้ามาในร้าน
ชายหน้าขี้เหร่ผู้นั้นก็คือผีดำนั่นเอง
เห็นได้ชัดว่าผีดำมาที่นี่เพราะเจียงเฮ่า
หรือว่าตัวตนราชาหมาป่าของเขาจะถูกผีดำจับได้แล้ว?
ความคิดนั้นก็ถูกเจียงเฮ่าปัดตกไปในไม่ช้า ก่อนอื่น ไม่ต้องพูดถึงว่าผีดำมีเพียงพลังระดับ A ซึ่งไม่มีทางทำได้
ถึงแม้จะจับได้จริง ผีดำก็ไม่มีทางกล้าเข้าใกล้เขาเป็นอันขาด
ชื่อเสียงเกรียงไกรของราชานักฆ่าจะให้ใครมาเรียกขานเล่นๆ ได้อย่างไร ผีดำไม่ได้โง่ พลังกระจ้อยร่อยนั่นของมันต่อหน้าเขาก็คือเอาไข่ฟาดหิน
แล้วผีดำมาหาเขาเพื่ออะไร? เจียงเฮ่าคิดเท่าไหร่ก็ไม่เข้าใจ
หากไม่จำเป็น เขาไม่อยากฆ่าผีดำจริงๆ
ผีดำในโลกมืดก็ถือว่ามีชื่อเสียงอยู่บ้าง หากผีดำถูกเขาฆ่าตายในอู่หลิง ไม่นานนักผีเสื้อดำก็จะรู้ และประกาศข่าวลงในโลกมืดที่มันสังกัด
ถึงตอนนั้นอู่หลิงจะกลายเป็นเมืองที่โลกมืดจับตามองอย่างแน่นอน ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาไม่ปรารถนาจะเห็น
เจียงเฮ่าแสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าผีดำเดินเข้ามาใกล้ และกินอาหารเช้าต่อไป
ผีดำเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้ามเจียงเฮ่า หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบซาลาเปาบนโต๊ะเจียงเฮ่าเริ่มกินทันที
“นี่คือซาลาเปาที่ฉันซื้อ ทำไมคุณถึงไม่ขออนุญาตฉันก่อน แล้วมากินซาลาเปาของฉัน?” เจียงเฮ่าสีหน้าไม่พอใจ
ผีดำหัวเราะเย้ยหยัน: “ฉันกินซาลาเปาของแกไม่กี่ลูก แกถึงกับโกรธขนาดนี้เลย?”
เจียงเฮ่าชายตามองผีดำแวบหนึ่งแล้วไม่สนใจอีก กินอาหารเช้าต่อไป
เขาดูออกแล้วว่าคนผู้นี้จงใจมาเรื่อง อีกฝ่ายหาเรื่อง เขาไม่รับมือ ซาลาเปาไม่กี่ลูกก็ถือว่าให้หมาเถอะ