มาร์แชลพยักหน้าด้วยความพอใจ "ชีวิตของหัวหน้าสาขาคนหนึ่งย่อมไม่สำคัญอะไร แต่นี่มันตบหน้า'ฝันร้าย'ของเราอย่างจัง หากเป็นแบบนี้กันหมด 'ฝันร้าย' จะเหลือความน่าเชื่อถืออะไรในโลก ครั้งก่อนที่หัวหน้ายุโรปถูกฆ่า ก็ทำให้ชื่อเสียงเราเสียหายยับเยินแล้ว"
"เข้าใจครับ เข้าใจ! ได้โปรดยกโทษให้ด้วย และช่วยกล่าววาจาดี ๆ แทนผมต่อท่านหัวหน้าใหญ่ด้วยเถิด" กู่ช่างยิ้มประจบพร้อมควักบุหรี่จากกระเป๋าส่งให้มาร์แชล จากนั้นหยิบไฟแช็กออกมาจุดให้
มาร์แชลสูบควันแล้วถาม "ได้ยินว่าสาว ๆ หัวเซี่ยนั้นชุ่มฉ่ำและน่ารักน่าชัง นี่จริงหรือไม่"
"จริงสิครับ ต้องจริงอยู่แล้ว! ท่านวางใจเถอะ ตกเย็นจะจัดสาวน่ารักชุ่มฉ่ำสองคนส่งไปที่ห้องท่าน"
สิ้นเสียงกู่ช่าง ทหารรักษาการณ์สองนายคุมตัวชายคนหนึ่งเดินเข้ามา ชายคนนั้นผมเกรียน คิ้วเข้ม ตาโต อายุราวยี่สิบปี
"หัวหน้า ไอ้หมอนี่ถือปืนทำท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ จะเข้ามาในคฤหาสน์ พอดีพวกเราลาดตระเวนพบเข้าจึงนำตัวมา พวกเราคาดว่า มันต้องคิดลอบสังหารท่านแน่" ทหารรักษาการณ์คนหนึ่งกล่าว
กู่ช่างขมวดคิ้ว เดินไปตรงหน้าชายผมเกรียน สีหน้าเย็นชาถาม "เจ้าเป็นใคร ถือปืนเข้ามาที่นี่คิดจะทำอะไร"
ชายผมเกรียนรู้ตัวว่าถูกจับได้แล้วคงอยู่ได้อีกไม่นาน ทันใดนั้นเขาจ้องกู่ช่างด้วยแววตาเคียดแค้น "ข้ามาเพื่อฆ่าเจ้า เจ้าฆ่าพ่อแม่ข้า มีความแค้นที่ไม่ขออยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน ข้าฝันว่าอยากฆ่าเจ้า แต่ฟ้าไร้ตา ไม่ให้ข้าทำสำเร็จ!"