กู่ช่างที่เดือดดาลตะโกนลั่น: “ใครบังอาจนัก กล้าบุกเข้ามาอาละวาดในถิ่นของข้า”
สิ้นเสียง ชายหนุ่มในชุดลำลองสีหน้าเรียบเฉย ค่อย ๆ เดินเข้ามาในห้องรับแขก
ชายหนุ่มผู้นี้คือเจียงเฮ่าที่เพิ่งเดินทางมาจากเยี่ยนจิง
เขาโชคดีที่มาถึงเร็วกว่ากำหนด ถ้ามาช้ากว่านี้สักก้าว คนของฝันร้ายคงไปอาละวาดที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าในเจียงหลิงแล้ว
กู่ช่างจ้องมองเจียงเฮ่าด้วยแววตาดุดัน: “แกเป็นใครกันแน่”
ไม่เคยมีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขาเช่นนี้มาก่อน
ก่อนหน้านี้ ชายผมเกรียนพยายามแอบเข้าไปในคฤหาสน์เพื่อลอบสังหารเขา คราวนี้หนักยิ่งกว่า บุกเข้ามาในถิ่นของเขาต่อหน้าต่อตา นี่มันรังแกกันชัด ๆ ว่ากู่ช่างเป็นลูกพีชอ่อนนุ่มให้หยิกเล่นได้ตามใจ
แถมวันนี้ยังมีผู้ตรวจการพิเศษนั่งดูอยู่ด้วย หน้าแก่ของเขาคงขายหมดต่อหน้าผู้ตรวจการพิเศษแล้ว
“พวกแกไม่ได้เตรียมจะไปหาเราที่เจียงหลิงหรอกเหรอ ตอนนี้เรามาแล้ว กลับจำกันไม่ได้” เจียงเฮ่ามองกู่ช่างด้วยแววตาดูแคลน
“แกนี่เองที่เป็นฆาตกรฆ่าผู้ช่วยหลี่กับผู้อาวุโสอีกสองคน” กู่ช่างถามด้วยความโกรธแค้น
มาร์แชลเองก็พรั่นพรึงในใจ ฝันร้ายมีชื่อกระฉ่อนในโลกมืด เป็นที่หวาดกลัวของทุกคน เหตุใดเมื่อมาอยู่หัวเซี่ยกลับอ่อนแอถึงเพียงนี้ ก่อนอื่นคนของฝันร้ายก็ถูกฆ่าตายต่อเนื่อง ตอนนี้ยิ่งหนักกว่า ฆาตกรที่ฆ่าคนของฝันร้ายยังบุกเข้ามาอย่างเปิดเผย
“พูดผิด” เจียงเฮ่ากล่าว
“ตอนนี้แกจะกลับคำอีก” กู่ช่างหน้าถมึงทึง
เจียงเฮ่าส่ายหน้า: “เราหมายความว่า เราไม่ได้ฆ่าแค่ผู้ช่วยหลี่กับผู้อาวุโสสองคน ยังฆ่าตาเฒ่าแซ่กู่ที่อู่หลิงด้วย”
“ผู้อาวุโสกู่ที่อู่หลิงก็ถูกแกฆ่า” กู่ช่างแทบคลั่ง เขาสร้างฐานกำลังด้านผู้อาวุโสในหัวเซี่ยมาอย่างยากลำบาก ไม่คิดว่าจะถูกไอ้หนูนี่กวาดเรียบในคราวเดียว
“ไหน ๆ ก็บอกแล้ว อีกอย่างน้องร่วมสำนักของผู้อาวุโสกู่ก็ถูกเราฆ่า” เจียงเฮ่าพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าการฆ่าคนระดับสูงของฝันร้ายเป็นเรื่องปกติธรรมดาสำหรับเขา