มาถึงโรงอาหาร ก็เห็นกับข้าวครบเครื่องทั้งสี กลิ่น รสวางอยู่บนโต๊ะแล้ว
เต็มโต๊ะใหญ่ ทั้งที่บินบนฟ้า เดินบนดิน ว่ายในน้ำ มีครบทุกอย่าง แถมในอาหารพวกนี้ยังมีวัตถุดิบที่ทางการห้ามใช้อย่างชัดเจนอยู่ด้วย
สมกับเป็นอดีตผู้บัญชาการกองกำลังเขี้ยวมังกร การปฏิบัติแตกต่างจริง ๆ
นั่งลงแล้ว หลี่ฮวาเส่อไม่เอ่ยถึงเรื่องก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย แถมยังไม่พูดถึงความหยั่งรู้เรื่องเขตแดนแปรเปลี่ยนเลยสักคำ แต่พูดอะไรล่ะ "เนื้อกวางโรตัวนี้รสชาติใช้ได้ มีความเหนียวนุ่ม เจียงเฮ่า ซ่างกวน พวกเจ้ากินเยอะ ๆ นะ"
"ปลาไนจานนี้สุกเกินไปหน่อย เนื้อค่อนข้างเหนียวเชียวนะ!"
"สุรานี้เข้าปากนุ่มละมุน กลิ่นหอมฟุ้ง ปีที่บ่มไว้กำลังเหมาะเจาะ"
……
สรุปคือกินดื่มสารพัดอย่าง แต่ไม่ยอมพูดเรื่องจริงจัง
กินดื่มจนหนำใจแล้ว หลี่ฮวาเส่อเรอออกมาดังหนึ่ง แล้วลูบท้อง "มื้อนี้กินอย่างเต็มอิ่ม ไม่ได้อิ่มขนาดนี้มานานแล้ว"
หลี่ฮวาเส่อก็อิ่มจริง ๆ กินคนเดียวตั้งสามถ้วย สุราก็ดื่มเข้าไปเป็นจินสองจิน แถมยังไม่นับกับข้าวอีก
ฝีมือการกินขนาดนี้ แม้แต่หนุ่มอายุสิบเจ็ดสิบแปดก็ต้องยอมแพ้
………………
"วันนี้พวกเจ้าก็อย่ากลับไปเลย พักค้างคืนที่นี่เถอะ" หลี่ฮวาเส่อเห็นแววตาประหลาดใจของเจียงเฮ่าและซ่างกวนหยงแล้วจึงพูดต่อ "พวกเจ้าวางใจเถอะ ที่นี่ของชายชรานี้ไม่มีอะไร มีแต่ห้องเยอะ ไม่ต้องพูดถึงสองคน ถึงจะมาสักสิบแปดคนก็พักได้"
"ถ้าเช่นนั้นรบกวนท่านหลี่ด้วย!" ซ่างกวนหยงพยักหน้าขอบคุณโดยไม่ลังเล
การได้พักแรมคืนหนึ่งที่บ้านของหลี่ฮวาเส่อ เป็นสิ่งที่หลายคนใฝ่ฝันไม่รู้เท่าไร ยังไงซ่างกวนหยงก็รู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง
เจียงเฮ่ามองดูเวลา ตอนนี้เพิ่งเที่ยงกว่า ๆ หากเป็นก่อนประลองกับหลี่ชิงเฟิง หลี่ฮวาเส่อให้พักค้างคืน เขาคงปฏิเสธเด็ดขาด แต่ตอนนี้เขาไม่ลังเลแล้ว พยักหน้าตกลง