กู่เย่าสีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ชี้ไปที่เจียงเฮ่า: “คุณบีบกู่บินของผมแหลกได้ยังไง คุณเป็นใครกันแน่”
ตอนนี้ต่อให้โง่แค่ไหน เขาก็รู้แล้วว่าในเมื่อเจียงเฮ่าบีบกู่บินที่แข็งดั่งเหล็กกล้าและเป็นเหมือนแก้วตาดวงใจของเขาให้แหลกได้ ฝีมือนี้ก็เกินกว่าที่เขาจะสู้ได้แล้ว
ตอนนี้เขาไม่ได้เสียดายที่กู่บินที่เลี้ยงมาอย่างดีตายแล้ว แต่กำลังกลัวว่าตัวเองจะเอาชีวิตรอดได้หรือไม่
เจียงเฮ่ามองกู่เย่าด้วยสีหน้าเรียบเฉย: “ในเมื่อคุณก็เล่นกู่เหมือนกัน น่าจะเป็นศิษย์พี่ของตาแก่ตาเดียวที่เจียงหลิง เป็นผู้อาวุโสขององค์กรฝันร้ายสินะ”
พอได้ยินเจียงเฮ่าเปิดเผยตัวตนของเขาออกมาในคราวเดียว ความหวาดกลัวในใจของกู่เย่าก็ยิ่งทวีคูณ
เขาคิดไม่ถึงว่าตัวเองมาที่อู่หลิงก็ทำตัวเงียบมาตลอด ทำเล่ห์หลบซ่อนตัว ทำไมอีกฝ่ายถึงตามมาพบจนได้
“คุณเป็นใครกันแน่ ถึงได้รู้ตัวตนของผมชัดเจนขนาดนี้”
“ฉันเป็นใคร!” เจียงเฮ่ายกยิ้มเย็นหยันที่มุมปาก: “ฉันจะส่งคุณลงไปถามอาจารย์น้องคุณดีไหม เขาน่าจะรู้ดีที่สุด”
กู่เย่าชี้ไปที่เจียงเฮ่าด้วยความตกตะลึง: “ที่แท้คุณเป็นคนฆ่าอาจารย์น้องผม!”
ใจของเขาแม้จะเต็มไปด้วยโทสะ แต่โทสะที่ว่านั้นกลับเจือด้วยความหวาดกลัวยิ่งกว่า
เจียงเฮ่ายกมุมปาก ยิ้มเย็นชา ก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว ร่างกายพุ่งดั่งสายฟ้า มาถึงตรงหน้ากู่เย่าในพริบตา ห้านิ้วคว้าเป็นกรงเล็บ คว้าคออีกฝ่ายไว้ราวกับสายฟ้าแลบ
“ผมเป็นคนของฝันร้าย คุณฆ่าผม…”
กู่เย่ายังพูดไม่ทันจบ เจียงเฮ่าก็ออกแรงห้านิ้วบีบ
เสียง ‘กร๊อบ’ ดังขึ้นอย่างคมชัด กระดูกคอของกู่เย่าถูกบีบแหลกละเอียดในพริบตา
เศษกระดูกที่แหลกทิ่มแทงทะลุเนื้อและเส้นเลือด
กู่เย่าเลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดทันที ชักกระตุกล้มลงกับพื้น ไม่นานก็หมดลมหายใจ