อู๋เจี้ยนชำเลืองมองจางหมิงเซิง ก่อนชี้ไปที่เจียงเฮ่า "คนที่รนหาที่ตายคือมัน!" พูดจบก็ผลักผู้หญิงของตนออก แล้วก้าวเดินลงไปชั้นล่าง พลางพูดไปด้วย "แน่จริงก็ตามมา"
"น้องเจียง อีกสักครู่จะไว้ชีวิตอู๋เจี้ยนได้หรือไม่ เขาติดตามข้ามาหลายปี ตอนนี้ก็แค่ถูกชักนำไปผิดทาง ไปทำเรื่องผิดกฎหมายเท่านั้น" จางหมิงเซิงเอ่ยขอร้อง
เจียงเฮ่ามองจางหมิงเซิงอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง โดยไม่กล่าวอะไรสักคำ แล้วเดินตามอู๋เจี้ยนลงไปชั้นล่าง
………………
ในตัวเมือง ภายในหมู่บ้านจัดสรรระดับสูงแห่งหนึ่ง
กู่เย่าวัยราวเจ็ดสิบนอนเอนกายบนเตียงใหญ่สีชมพู ในอ้อมกอดมีหญิงสาววัยแรกแย้มที่รูปร่างอวบอิ่มและเปลือยเปล่าอยู่
เวลานี้เขาหายใจถี่กระชั้น ใบหน้าเปื้อนเม็ดเหงื่อ เมื่อครู่เขาเพิ่งผ่านศึกหนักกับสาววัยกำดัดไปสามร้อยยก รู้สึกสดชื่นเป็นที่สุด
หญิงสาววัยแรกรุ่นในอ้อมกอดเวลานี้หลับตาพริ้ม นัยน์ตาพร่าเลือน ราวกับกำลังเมามาย
หญิงสาวผู้นี้คือเจ้าของบ้านในหมู่บ้านจัดสรรระดับสูง
แต่ฐานะของนางไม่ได้ดีงามอะไรนัก นางเป็นเมียน้อยของเศรษฐีใหญ่คนหนึ่ง
หลังจากกู่เย่าได้พบนางในหมู่บ้าน ก็ถูกอกถูกใจกับเรือนร่างอวบอิ่มและใบหน้างดงามของอีกฝ่าย จึงใช้กลวิธีบางอย่าง ทำให้นางตกอยู่ในสภาวะกึ่งรู้ตัว แล้วลักพาตัวมาอย่างบังคับ
ตามความคิดของเขา ยังไง ๆ ใครใช้ก็ไม่ใช่ใช้
อย่าดูถูกว่าเขาปีนี้ใกล้จะเจ็ดสิบ แต่กลับแก่แต่เก๋าแข็งแรง มาไม่ถึงหนึ่งเดือนที่อู่หลิง ก็ทำลายชื่อเสียงหญิงงามไปหลายคนแล้ว
เหล่าหญิงมีทั้งสาววัยแรกรุ่นที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ
ในชีวิตของเขามีสองสิ่งที่สำคัญที่สุด อย่างแรก มุ่งมั่นที่จะเป็นจอมกู่ผู้เป็นราชา อีกอย่างคือได้เสพสุขกับหญิงงามทั่วหล้า