ภายใต้การนำทางของ หวังเยี่ยน เจียงเฮ่า ได้มาถึงที่พักของ หลิวหราน
หลิวหราน อาศัยอยู่กับมารดาในเขตชุมชนแห่งหนึ่งของตัวเมืองที่เพิ่งสร้างเสร็จได้ไม่กี่ปี
หลิวหราน เป็นเด็กอัจฉริยะด้านคอมพิวเตอร์จากมหาวิทยาลัยชื่อดัง หลังเรียนจบก็เข้าทำงานที่บริษัทอินเทอร์เน็ตแห่งหนึ่ง อาศัยความพยายามของตนเองก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งหัวหน้างานทีละขั้น มีเงินเดือนปีละหกแสนหยวน
นอกจากค่าผ่อนบ้านรายเดือนกับค่าใช้จ่ายในการดำรงชีวิตของแม่ลูกแล้ว เงินเก็บที่เหลือเกือบทั้งหมดเขาบริจาคให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ตามที่เขาพูด สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี้คือหยาดเหงื่อแรงใจและความผูกพันของคุณย่า เขาไม่อาจทนดูมันล่มสลายไปต่อหน้าต่อตาได้
คนมาเปิดประตูคือมารดาของหลิวหราน ซึ่งก็คือลูกสะใภ้ของ จางหว่านหรง นามว่า อวี๋ลี่
ส่วนลูกชายของ จางหว่านหรง นั้น เสียชีวิตจากอุบัติเหตุไปตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว
เมื่อเห็น หวังเยี่ยน อวี๋ลี่ กล่าวอย่างเย็นชาว่า "มาแล้วหรือ" พูดจบ ยังไม่ทันที่ หวังเยี่ยน จะแนะนำ เจียงเฮ่า ก็หมุนตัวกลับเข้าห้องไป
หวังเยี่ยน ยิ้มอย่างขมขื่น แล้วกระซิบกับ เจียงเฮ่า ว่า "คุณน้าอวี๋มีอคติกับคุณย่าจางกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาตลอด สามีของเธอเมื่อหลายปีก่อน วิ่งไปช่วยซ่อมหลังคาที่รั่วให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้า แล้วพลัดตกลงมาโดยไม่ระวัง บาดเจ็บสาหัสรักษาไม่หายเสียชีวิต ช่วงก่อนที่ หลิวหราน ล้มป่วย เธอก็โยนเรื่องนี้ให้เป็นความผิดของสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าอีก"
เจียงเฮ่า พยักหน้า เขาเข้าใจความรู้สึกคับข้องของ อวี๋ลี่ ที่มีต่อสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เพราะการจากไปของสามี การล้มป่วยของลูกชาย ล้วนเกี่ยวพันกับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า
ทั้งคู่เดินเข้าไปในบ้าน มาถึงหน้าเตียงของ หลิวหราน
ที่ทำให้ทั้งสองประหลาดใจก็คือ ภายในห้องของ หลิวหราน ขณะนี้นอกจาก อวี๋ลี่ แล้ว ยังมีหมอจีนสองคน หนึ่งแก่หนึ่งหนุ่ม