"เจียงเฮ่า ฉันรู้ว่าเธอพูดแบบนี้ก็เพื่อลูกชายฉัน แต่การที่เธอใส่ร้ายคุณหมอโจวแบบนี้ มันเกินไปจริง ๆ รีบขอโทษคุณหมอโจวเดี๋ยวนี้!"
อวี๋ลี่โกรธจริง ๆ เธอกว่าจะเชิญคุณหมอโจวมาได้ก็ยากลำบาก ถ้าหมอโจวโมโหสะบัดแขนเสื้อจากไป ลูกชายเธอก็ไม่มีทางรอดแน่
โจวจี้ย่วนถูกเจียงเฮ่าพูดใส่รัว ๆ ทำให้อับอายแถมยังแอบกรุ่นโกรธ "หนุ่มน้อย เธอพูดไม่ถูกแล้ว โรคนี้มันแปลกประหลาดมาก ชีพจรกับอาการไม่สอดคล้องกันเลย การที่ฉันออกใบสั่งยาตอนนี้ก็เป็นแผนสำรองในยามที่จนตรอกแล้วน่ะ"
"ในเมื่อเป็นแผนสำรอง ก็อย่าใช้เลย" เจียงเฮ่าพูดพลางก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวถึงเตียงคนไข้ของหลิวหราน ยื่นมือขวาไปทางหน้าผากหลิวหราน
ในฐานะขั้นครึ่งเขตแดนแปรเปลี่ยน ประสาทสัมผัสของเขานั้นว่องไวมาก แค่สัมผัสหน้าผากหลิวหราน เขาก็จะวินิจฉัยได้อย่างมั่นใจเต็มที่ว่าสาเหตุของโรคอยู่ในสมองหลิวหรานหรือไม่
แต่ยังไม่ทันที่มือเขาจะแตะถึงหน้าผากหลิวหราน อวี๋ลี่ที่อยู่ด้านหลังก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนเจียงเฮ่าไว้ ห้ามไม่ให้มือเขาสัมผัสไปที่หน้าผากหลิวหราน
"เธอจะทำอะไรน่ะ?" อวี๋ลี่ตวาด
หวังเยี่ยนก็เดินเข้ามาแก้ต่างให้เจียงเฮ่า "น้าอวี๋ อย่าเพิ่งโมโหเลยนะคะ ถึงพี่เฮ่าจะบุ่มบ่าม แต่ก็เป็นเพราะร้อนใจอยากช่วยคน ถือว่าเห็นแก่ฉัน อย่าถือสาเขาเลยนะคะ" พูดจบก็ดึงแขนเจียงเฮ่า จะลากตัวเขาออกมา
ทว่าหญิงสาวอ่อนแออย่างเธอ จะออกแรงฉุดกระชากชายกำยำอย่างเจียงเฮ่าได้ยังไง กระตุกอยู่หลายทีก็ไม่ขยับ