ขณะทานอาหารค่ำ เจียงเฮ่าเดินไปนั่งลงที่โต๊ะของหมาป่าผู้นำเดี่ยวและพวก
"คงไม่รังเกียจถ้าฉันจะนั่งด้วยนะ" เจียงเฮ่ายิ้มพลางพูดกับทั้งสาม
"พวกเรารังเกียจมันสำคัญตรงไหน ในเมื่อตอนนี้คุณก็นั่งลงเรียบร้อยแล้ว" หมาป่าดำมองเจียงเฮ่าพูดหยอกล้อ
"พวกเราไม่ชอบทานข้าวกับคนแปลกหน้า!" หมาป่าม่วงพูดเสียงเย็น
สำหรับชายหนุ่มที่อยู่ชั้นเดียวกันและนับว่าเป็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดครึ่ง ๆ นี้ หมาป่าม่วงไม่เพียงไม่มีความรู้สึกดี ๆ ด้วย แต่ยังรู้สึกว่าอีกฝ่ายจงใจเข้าหาพวกเขาทั้งสามคนอย่างมาก อาจมีจุดประสงค์ไม่ดี
"ฉันก็ไม่มีทางเลือกจริง ๆ หาโต๊ะว่างไม่ได้เลยต้องมาขอนั่งด้วย" เจียงเฮ่าทำหน้าเหนื่อยใจพลางชี้ไปยังโต๊ะอื่น ๆ ในร้านอาหาร
"ทำไมคุณไม่ไปนั่งกับคนอื่น ทำไมต้องนั่งกับพวกเราด้วย" หมาป่าม่วงสีหน้าไม่พอใจ
"พวกเราอยู่ชั้นเดียวกันก็นับเป็นเพื่อนบ้าน อีกอย่างระหว่างฉันกับคุณก็ยังมี... ความรู้สึกคุ้นเคยกันอยู่ไม่ใช่หรือ" เจียงเฮ่ายิ้มมองหมาป่าม่วงด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
ต่อหน้าคนอื่น เจียงเฮ่าไม่เคยพูดเล่น แม้แต่คำพูดยังน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย แต่ต่อหน้าพี่น้องในอดีต คำพูดและรอยยิ้มของเขาก็เพิ่มขึ้นมาบ้าง
"คนลามก!" หมาป่าม่วงพูดกับเจียงเฮ่าด้วยน้ำเสียงเย็นชาเพียงสองคำแล้วลุกขึ้นเดินจากไปโดยไม่ยอมทานข้าวต่อ
"คุณผู้หญิง คุณเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้นจริง ๆ!" เจียงเฮ่ามองตามแผ่นหลังของหมาป่าม่วงที่เดินไกลออกไปเรื่อย ๆ พลางตะโกนบอก
ความรู้สึกคุ้นเคยที่เขาพูดถึงนั้นเป็นความหมายตามตัวอักษรจริง ๆ ไม่ได้มีความหมายแอบแฝงลึกซึ้งอะไรอีก ไม่คิดว่าจะทำให้หมาป่าม่วงเข้าใจผิดไปได้