"นายกล้าบอกว่าน้องชายฉันสมควรตาย!" อาลาเดมองจินหานเหยาด้วยสีหน้าเดือดดาล
บนใบหน้าของจินหานเหยามีแววหวาดกลัว แต่ดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องไปที่อาลาเด ไม่หลบหลีก
"ผู้หญิงคนนี้ใจกล้ามาก!" บนใบหน้าเกรี้ยวกราดของอาลาเดพลันปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน "พวกแกเข้ามา ถอดเสื้อผ้าผู้หญิงคนนี้ให้หมด ให้นางอับอายขายหน้าต่อหน้าญาติพี่น้องตัวเอง"
ชายผิวดำสองคนเดินตรงไปหาจินหานเหยาพร้อมสายตาหื่นกระหาย
พวกเขาน้ำลายไหลกับหญิงหัวเซี่ยผิวขาวหน้าตาสะสวยคนนี้มานานแล้ว คำสั่งของอาลาเดตรงกับใจพวกเขายิ่งนัก
"หยุดนะ!"
"หยุดเดี๋ยวนี้!"
ท่านประธานจินและจินเจิ้งหงเอ่ยปากร้องห้ามพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย
"คนที่ฆ่าน้องชายท่านไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นคนอื่น ถ้าท่านแน่จริงก็ไปตามล้างแค้นคนนั้น!" จินเฟิงพลันตะโกนขึ้นมา
อาลาเดโบกมือให้ลูกน้องหยุดมือ ก้าวไปตรงหน้าจินเฟิง เอ่ยถามกดดัน "ที่เจ้าพูด เป็นความจริงหรือ?"
"หากมีความเท็จแม้ครึ่งคำ พวกท่านจะเชือดเราทั้งเป็น เราก็ไม่มีข้อแก้ตัวใด ๆ" จินเฟิงเอ่ยเสียงกังวานหนักแน่น
"เป็นใคร?" อาลาเดถามกราด
"พี่ลูกพี่!"
จินหานเหยาส่งเสียงหวานร้องห้าม อยากให้พี่ลูกพี่ของตนหยุดพูด
แม้นางจะรู้ว่าเจียงเฮ่ามีฝีมือทางการต่อสู้แข็งแกร่งจริง แต่ดังคำที่ว่า หอกที่ถืออยู่ หลบง่าย แต่ลูกธนูลับ ป้องกันยาก หากอาลาเดใช้วิธีต่ำช้าสกปรก เจียงเฮ่าก็อาจตกอยู่ในอันตรายได้
เจียงเฮ่าฆ่าชายผิวดำนั่นเพื่อช่วยชีวิตตระกูลจิน หากพวกเขาเอาชีวิตรอด ทรยศหักหลังเจียงเฮ่า ยังจะนับว่าเป็นคนอีกหรือ?