รองผู้บังคับกองร้อยและนายทหารยศหมวดสองคนเดินไปที่หน้าต่างอย่างลุกลี้ลุกลน
เห็นเพียงในลานบ้านมีหญิงสองชายหนึ่งเดินเข้ามา
“นั่นไม่ใช่ผู้หญิงที่หนีไปเมื่อวานหรือ? นึกไม่ถึงว่านางจะกลับมาเองแต่โดยดี” รองผู้บังคับกองร้อยพูดพลางหยิบปืนพกออกมา เตรียมสั่งให้ทหารลูกน้องเข้าจับกุมพวกเขา
ทันใดนั้น แสงเย็นวาบหนึ่งพุ่งออกจากมือของชายหนุ่ม ยิงตรงมาทางพวกเขา
พวกเขาสองคนไม่มีแม้แต่เวลาหลบหลีก ก็ถูกแสงเย็นวาบนั้นยิงทะลุศีรษะ ล้มลงตายคาที่
เจียงเฮ่าสะบัดมือสังหารสี่คน
สองนายทหารที่เพิ่งตวาดพวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ และหมู่ทหารชั้นสองนี้
ยังไม่ทันที่ซุนซินเยว่จะได้ตกใจ ก็เห็นทหารนับสิบที่ถืออาวุธปืนวิ่งกรูกันออกมาจากห้องหลายห้องในลาน
เจียงเฮ่าไม่แม้แต่จะมอง เพียงสะบัดมือตามอำเภอใจ แสงเย็นวาบนับสิบสายก็ทะยานผ่านอากาศ พุ่งตรงไปยังทหารที่ถืออาวุธปืนเหล่านั้น
ยังไม่ทันที่ทหารพวกนี้จะยกปืนขึ้น ก็ถูกแสงเย็นวาบยิงทะลุศีรษะสิ้นใจ
อาวุธลับที่ใช้สังหารทหารเหล่านี้คือตะปูเหล็กกำมือหนึ่งที่เจียงเฮ่าคว้ามาตามถนนก่อนหน้านี้
ต้องการจะสังหารหมู่ในชั่วพริบตา โดยที่หญิงสาวสองคนข้างกายไม่ได้รับอันตราย เทคนิคโจมตีแบบโปรยดอกไม้เช่นนี้ได้ผลที่สุด ทหารเหล่านี้ไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ์ เมื่อเผชิญกับอาวุธลับที่เร็วราวกับกระสุน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่พ้น
“พวกพ้องของเธอถูกขังอยู่ที่ไหน?” เจียงเฮ่ามองซุนซินเยว่ที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงแล้วถาม
ซุนซินเยว่ตกตะลึงจนพูดไม่ออกแล้ว
นางไม่เคยคิดเลยว่าพวกทหารที่ชั่วร้ายอำมหิตและถืออาวุธปืนเหล่านี้ จะถูกสังหารอย่างง่ายดายและเด็ดขาดเช่นนี้